باغ پویا

بنویس

2011-12-10T08:24:00.001+11:00

شاهزاده خانوم زندگی من هوس نوشتن کرده. سرانجام بعد از سال ها اصرارمن، امروز صبح از آن ور دنیا - استانبول - گفت که می خواهد بنویسد و حس خوبی داردوقتی که می نویسد، گفتم: نگفتم؟

قلم روانی دارد و آنچه می نویسد بر دل می نشیند، از شخصیت دوستداشتنی اش سرچشمه می گیرد مطمئنم بازخورد خوبی هم خواهد داشت. حرف هم برای گفتنزیاد دارد.

امیدوارم این ابراز ذوق زدگی زودرس من خللی ایجاد نکند. ممکن استبگوید: حالا یه کم صب می کردی! ولی خب منم دیگر، از ذوق زدگی و سهیم شدنش بادیگران سخت می گذرم هر چند گاهی دیگران هم خیلی خوششان نمی آید از این الکی-خوشیما. دارندگی و برازندگی، شما هم بفرمایید.

حالا دارم فکر می کنم خوبست من از صدقه ی سر شازده خانوم دستی به سرروی باغ بکشم و گاهی بنویسم.

خیالبافی

2011-02-10T12:48:00.001+11:00

دلم می خواد قصه بگم.

هنرپیشه

2010-10-31T23:22:00.002+11:00

داشتیم تلویزیون نگاه می کردیم؛

گفتم: خیلی خوشگله ها! در حد هنرپیشه ها، باید بره هنرپیشه بشه.

گفت: شده دیگه!

گفتم: نه این فیلمه، واقعا هنرپیشه بشه.

پهنای زندگی

2010-10-18T14:20:00.003+11:00

زندگی یعنی انتظار این که عصر بشود و از سر کار با شهره بروی خانه تا پهن اسبی را که همسایه برایت آورده بریزی پای بوته گلی که تازه غنچه کرده.

A confusion named Life

2010-08-15T20:38:00.002+10:00

The question is how far—or how close—you want to stand from the picture, whether you get deep into details or keep the “big picture” in view, or, stay halfway between, so you lose the details and concentration and also the big picture; or fly in all modes and get totally confused.

OR, you keep yourself always moderate and become an ordinary person. Perhaps that is why the majority of human beings consider themselves ordinary, so the human specie can still exist in the world.

Peace

2010-08-11T15:55:00.001+10:00

Making people feel the dirtiness of war is an introduction to the beauty of peace.

Poor guy doesn’t know, we are all dirty people

2010-08-08T12:35:00.005+10:00

I saw him this morning in the lift. He grabbed a nearly empty bottle of coke from his jacket pocket and pressed the button, level six, same office as mine.

Lunch time waiting for the lift, same man, same bottle, ground floor.

I saw him again next time in the afternoon, he grabbed the highest part of the long metal handle on the glass door, maybe he thinks people rarely touch that part of it.

A few people are coughing in the office, and thankfully the high-tech air conditioning system spreads and circulates all the viruses everywhere. Poor engineer doesn't know, we are all dirty people.

چینی-مینی و هندی-مندی

2010-07-30T17:29:00.001+10:00

عرض شود که دیده شده که برخی از هموطنان عزیز گاهی درباره ی این چینی-مینی ها و هندی-مندی ها حرف می زنند। به نظر می رسد که نگاه، از بالا به پایین است و گاهی به نژادپرستی هم تنه می زند. حتا شنیده ام که: ریخت بعضی هایشان دوزار هم نمی ارزد، احتمالا به خاطر نپوشیده شدن تن به وسیله ی گوچی و کالوین کلین.

خوب که نگاه کنیم می بینیم که جماعت یادشده تقریبا در همه چیز از ما موفق ترند و آشنایی شان به فرهنگ فرنگ --اگر مهم باشد برای آنها که درباره ی مینی ها و مندی ها سخن می رانند-- و فرهنگ جهانی از ما بسی بیشتر است। جایگاه فرهنگی بین المللی شان هم که خیلی تثبیت شده تر است. ضمنا فرهنگ غنی چند هزار ساله هم که دارند و بنابراین دست ما برای فخرفروشی اضافی خالی است.

البته روشن است که این را نمی گویم که آسیبی به هویت ایرانی برسانم و بخش های خوبش، روی سخنم با کسانی است که بی دلیل به دیده تحقیر به دیگران می نگرند। نژادپرستی و این گونه تحقیرها ریشه در حقارت های درونی دارد.

زیاده جسارت است।

Just if they let me

2010-05-24T17:34:00.004+10:00

Life is too short to take TOO seriously...

گفت - گفتم

2010-05-23T16:47:00.003+10:00

گفت: شوخی می‌کنم جدی نگیر. گفتم: آن چیزی را که باید می‌گرفتم، گرفتم.

2010-05-23T16:42:00.001+10:00

و شعری هم، زیبا.

2010-05-23T16:29:00.001+10:00

بخوانید از زبان بی‌پروا و روراست بهروز.

روغن سوخته و گوشت خرگوش

2010-05-23T13:31:00.003+10:00

آن مرد اسب دارد.

من روغن ماشینم را عوض کردم.

آن مرد با اسب رفت.

آن مرد با خرگوش برگشت.

در همسایگی ما دو برادر زندگی می کنند که یکی‌شان که مردی میان‌سال است، عشق اسب‌سواری دارد. چند وقت پیش روغن ماشین را عوض کرده بودم و داشتم دنبال سطلی دردار می‌گشتم که روغن سوخته را به پمپ بنزین تحویل بدهم، چیزی پیدا نکردم. توی حیاط بود، از کنار پرچین کوتاه بین خانه‌ی ما و آن‌ها صدایش زدم: وینس! سطلی چیزی داری که نخواهی؟ گفت برای چه؟ گفتم روغن سوخته. گفت: لازمش داری؟ کمی گیچ شدم چون توقع نداشتم که بپرسد روغن سوخته را لازم داری یا نه، گفت روغن سوخته را لازم داری؟ گفتم نه باباجان می‌خوام چی کار! گفت: می‌دیش به من؟ گفتم: میت! همش مال تو! حالا می‌خوای چی کار؟ گفت می‌مالم روی سم اسبم. گفتم: ایول! چی بهتر از این که استفاده‌ای از این شود.

اندازه‌ی شش خانوار در باغچه‌ی ما فلفل در می‌آید. راجر برادر وینس توی حیاط بود و بعد از سلام علیک گفتم راجر فلفل می‌خوای؟ گفت من عاشق فلفلم، مشتش را پر از فلفل کردم.

امروزصبح داشتم از بهروز و خانواده‌‌اش بعد از نشستی مختصر کنار آتش در حیاط خد احافظی می‌کردم که وینس صدایم زد، گفت:

you eat wild rabbit mate?

گفتم:

I'd love to try!

از پشت پرچین یه خرگوش درسته‌ی تمیز شده آورد بالا.

چسب در پارادوکس

2010-05-16T11:27:00.003+10:00

رابطه‌ی دونفره و در فرم عمیق‌تر آن همسری، رابطه‌‌ای پیچیده است. این پیچیدگی زمانی آشکارتر می‌شود که به پارادوکس‌های آن بیشتر نگاه کنیم. به نظر من رابطه‌ای کامیاب است که در آن کار گروهی (team work) خوبی موجود داشته باشد و این نیازمند هم‌فکری و داشتن بینش هم‌راستاست.

از سویی دیگر، اگر دو طرف منتقد هم نباشند، یعنی در سیستم یک اپوزیسیون دلسوز وجود نداشته باشد، اتفاقی می‌افتد که گاهی می‌بینیم؛ تصمیم‌های احمقانه در یک سیستم دوطرفه‌ی بسته که اشتباه‌های یکدیگر را تشدید می‌کنند.

حال به ظاهر پارادوکس این‌جاست؛ کارگروهی با منتقد. فکر کنم زمانی این پارادوکس حل می‌شود که رابطه همراه با منطق، آزادمنشی و بردباری باشد، البته عشق چسب این سه تاست.

خودخفگی

2010-05-08T12:04:00.010+10:00

فکر کنم هیچ نوع سانسوری بدتر از خودسانسوری نیست. در همه‌ی مراتبش. چه یک فرد که به خاطر خوش‌آمد و نیامد دیگران خودش را خفه می‌کند چه نویسنده و هنرمندی که حرفی برای عام را در گلو فرو می‌خورد.

سانسور وقتی از سوی دیگران باشد--نه خودسانسوری-- دست کم حسنش این است که حرف و کار بیرون آمده، همه اگر نشنیده باشند، از ذهن و گلو و دست جسته و چارتا شنیده‌ و دیده‌اند. خفگی‌اش و حناقش تا اندازه‌ای برطرف شده و احتمال گندیدگی‌اش در ذهن و سرایتش به روح و روان انسان و در مرحله‌ی بعد به جامعه رفع شده.

چیزی که از جانب دیگران سانسور می‌شود، به جایی درز کرده که دیده شده و سانسور شده. همه ندیده و نشنیده باشند، خیلی‌ها دیده‌اند و شنیده‌اند، خیلی‌ هم اگر نباشند، دست آخر برخی هستند و در ذهنشان ثبت شده و شاید در روزگار بماند آن حرف.

البته روشن است که منظورم رفتار دیوانه‌وار و بی‌کنترل نیست. رعایت آداب معاشرت و فرهنگ‌ بشر--البته همراه با آزادمنشی-- شرط عقل است و فکر می‌کنم این نیز چالشی است برای هر کس که تصمیم بگیرد مرز بافرهنگ و محترم بودن برای او کجاست و با چه بخشی باید دربیفتد و چه چیزی از خود را سانسور می‌کند، چه عقده‌هایی را دارد برای خودش و دیگران می‌سازد. می‌شود برای خیلی چیزها تدبیری شخصی اندیشید و مراحلی تراشید.

آزادی سراسر سلامت است. ذهن سالم آن است که کثافت را بالا بیارود، شاید گاهی چهره‌اش کثیف و حتا کریه شود. اما جانش سالم است، جای رویش جوانه است، سبک‌بال و پاک‌منش است، بیماری‌اش خود را می نماید تا جان، درمان شود و بدرخشد، نه آن که چهره را مدام به گنداب تظاهر بشوید و از درون بگندد و فرو بریزد.

باور نمی‌کنم خودسانسوری‌ای باشد که سر از جایی و به شکل عقده‌ای در نیاورد. حتا اگر خود آدم هم نفهمد. فکر می‌کنم از بزرگ‌ترین لطف‌هایی که هرکس در زندگی‌اش می‌تواند به خودش بکند این است که فهرستی از این خودسانسوری‌ها بنویسد و ببیند برای کدامشان می‌تواند چاره‌ای بیندیشد و آن‌ها را هم که گریزی نیست--شاید هم بعدا بود!--، بداند که چه بر سر خودش دارد می‌آورد، این دانش نیز خود بخشی از مرهم و درمان است.

و هیچ وقت دیر نیست! می‌دانید که هر روزتان برایتان مهم است، همین که به بد و ناراحت گذشتنش راضی نیستید دلیل! چه برسد که هنوز پنچ سال یا ده سال یا خیلی بیشتر از زندگی‌تان باقی باشد!

باور کنید خودخفگی بد بلاییست!

یک آسمان پرستاره ویک دشت پرازگل نرگس شیراز

2010-05-07T22:45:00.004+10:00

مادر عزیزتر از جانم چند وقتی است که سر و کارش به کامپیوتر و ایمیل و اسکایپ افتاده و خیلی زود ماهر شده؛ چه خوب نوشته برایم! کیف کردم! ذوق کردم! زنده شدم!

پویاجان سلام . تولدت مبارک
امیدوارم که صدساله بشی و همه طول زندگیت موفق وپیروزباشی
ازطرف بابات هم تولدت مبارک. هدیه ما به تو پسرخوبم
یک آسمان پرستاره ویک دشت پرازگل نرگس شیراز.مثل گل باشی
اما عمرت مثل گل نباشد
خداحافظ پسرخوبم

قربان تومادرت

!(OMG (Oh My Google

2010-05-07T19:59:00.001+10:00

اوه!!! گوگل همین الان قیافه‌ش عوض شد!

به جان خودم!

حتما به خاطر 17 اردیبهشت هست! صد در صد!

خوش‌رنگ‌تر شده، دگمه‌هاش هم برق می زنه!

علائم ترکیدن لاگشی

2010-05-07T19:19:00.003+10:00

Why when shit happens,

OR-

Something you don't like,

OR-

You face some facts that you don't want,

OR-....

People say, "That's Life!"

is life supposed to be shit?

p.s.1. I had a very nice day - a B'day - just this idea came to my mind to share...

p.s.2. Wow! something happened to me! Man! I'm blogging!

p.s.3. Looks like I'm spreading bullshit anyway even if I don't know how to do it with my mobile.

p.s.4. P.s.sst!

!بلاگیدنی همراهم آرزوست

2010-05-07T19:12:00.003+10:00

این دور و ورا یه آدم کاردرست پیدا می‌شه به من یاد بده که چه جوری با موبایل نوکیا E71 (شرمنده‌م خیلی وقت پیش خریدمش نه پارسال!) می‌شه به قند پارسی بلاگید؟

قول می‌دم بیشتر بنویسم و کمابیش هرچی دم دهن میاد رو حواله‌ی بلاگر کنم! البته اگر اساسا این قول من برای کسی مهم است.

احتمالا هست، دست کم برای اونایی که در دوره‌ی ننوشتندگی به زبون خوش بهم فحش می‌دادن.

!بچه بدم، زاده شدم

2010-05-07T18:30:00.013+10:00

بچه بدم، زاده شدم

17 ارد آمد و من، زاده‌ی شیرازه شدم!

چی بگم واللا!

17 سال پیش وقتی حدودا 17 سالم بود رفتیم با برادر کوچک‌ترم پیام، کنسرت شجریان که بابام برامون بلیطش رو خریده‌بود، توی استادیوم حافظیه‌ی شیراز، خودش نیومد...

چند روز پیش هم توی اردیبهشت امسال، گروه 17نفره‌ی شجریان توی ملبورن خوندن و چه صفایی داشت، گاهی آدم این مفهوم "نوازش عمق جان" رو حس می‌کرد. چقدر یادشون بودم.

می‌دونید که این عددبازی‌ها رو دوست دارم و گاهی زمین و آسمون رو با اعداد به هم می‌دوزم. اعتقاد فیساغورس‌گونه‌ای به عددها ندارم ولی جور شدنشون و بازی‌هایی که می‌سازن همیشه برام جالب بوده.

گفتم یه کم 17 بازی کنم به خاطر 17 اردیبهشت. - شعر هم قصد نداشتم بگم، عنوان رو که نوشتم یه دفه خودش اومد!

زنده باشید!

ــــــــــــــــــــــــــــــ

من روز 7 ماه 5 سال 75 میلادی به دنیا اومدم. 7/5/75

سکص؟

2010-05-07T16:45:00.000+10:00

ببینم یعنی اگر کسی درباره‌ی سکص یا صکس یا صکص یا ثکس یا... 3ک3 خلاصه بقیه ترکیباتش بنویسه، توی ایران فیل‌تر نمی‌شه؟

باورم نمی‌شه این آدم داره از توی ایران می‌نویسه و سردبیر چلچراغ بوده!؟ - قلم خوبی هم داره:

چیزهایی درباره سکص -1

اخلاق در متن، خوش‌رویی متنی

2010-05-06T16:21:00.007+10:00

دوستی دارم اینجا از بچه های شیراز. پسر خوبی‌ست. اما نمی‌دانید این آدم چقدر اخمو به نظر می‌رسد در متن!

با هم همکاریم. هرازگاهی از سر بی‌حوصلگی از کاری که حس می‌کنم کار زیادی به مغزم ندارد ایمیلی می پرانم سراسر چرند که کمی بازی کنم. بیشتر وقت‌ها حتا سرم زیادی هم شلوغ است که بازی می‌کنم نه از سر بیکاری، که تنوع ایجاد کنم و جواب‌های این دوست باحال ما – واقعا آدم اهل حالی است – بداخلاق به نظر می رسد و این که می‌دانم واقعا آدم بد‌اخلاقی نیست، مشکلی ایجاد نمی‌کند ولی این تیر ما بر بی‌حوصلگی‌مان انگار به خطا رفته.

حالا همه‌ این حرف ها اینجا به این خاطر نیست که لیچار بار این طفلک کنم، به اندازه‌ی کافی در جواب ایمیل‌هاش خودم خودم را با جواب‌های چارواداری سرگرم کرده‌ام و حضوری هم خدمتشان عارض شده‌ام که حرف زدنت در ایمیل بسیار تخمی‌ست، بلکه از این قصه به این نکته رسیدم که چقدر شیرین‌سخنی در متن و نوشتار—جایی که دست لحن و گفتار بسته است و چهره‌ای در میان نیست که با ادا و اصولش معنی و مفهوم اضافه بار کلمات کند— هنر است و اینجاست که یاد دیگر همشهری‌ها، سعدی و حافظ شیرین‌سخن افتادم که چه کرده‌اند!

در روزگار مدرن هم گپ‌های متنی—با این‌که می‌شود شکلک در آورد— گاه موجب بدفهمی می‌شوند و باز این هم هنر است که در این فضای نوشتاری به جایی رسید و احساس را رساند. البته چیزی که در آغاز به ذهن می‌رسد این است که می‌شود از این فضا پرهیز کرد و درنتیجه از مشکلاتش هم. اما نکته این‌جاست که گپ اینترنتی برای خودش به ویژگی‌هایی رسیده است که دیگر برای خودش چیزی شده که مثلا مکالمه‌ی تلفنی جایش را نمی‌گیرد به‌ویژه که دوست و خانواده و آشنایانت سراسر دنیا پخش باشند و هریک در زمانی از روز و شب. و اما از این قرار:

· می‌شود همین طور که کار می‌کنید، با کسی در حال گفتگو باشید و فقط زمانی حواستان را جمع کنید که می‌خواهید چیزی بنویسید: چندکاری (multi-tasking)

· مجبور نیستید در فاصله‌ی زمانی کوتاهی جواب طرف دیگر را بدهید و این به شما زمان برای فکر کردن می‌دهد

· همچنین این اخلاق در این فضا شکل گرفته که برخی که چیزی را نمی‌توانند به زبان بیاورند حاضرند بنویسند

· و این که همیشه می‌شود به گفته‌های پیشتر در مکالمه مکتوب بازگشت و دوباره خواند

· گفتگو به خاطر مکثش، می‌تواند در زمانی بسیار درازتر از مثلا یک مکالمه‌ی تلفنی اتفاق بیفتد

اینجاست که فکر می‌کنم آیا نویسنده‌ای بوده در روزگار گذشته یا حال که در متن خوش‌رو نبوده باشد و نوشته‌هایش با اقبال روبه‌رو شده باشد؟ جایی که اصولا خوش‌رویی مفهومی داشته باشد نه جایی که مثلا قانونی نوشته شده یا متنی فنی. البته کم نیستند مثال‌هایی که یک متن علمی یا فنی با زبان ساده یا طنز یا شیرین نوشته شده و باز می‌بینیم که دل‌چسب‌تر است.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ.ن. یادم افتاد که تازگی در جایی خواندم که پیامک‌ در یک نظر سنجی در میان نوجوانان (احتمالا در کشورهای غربی) محبوب‌ترین رسانه‌ی ارتباطی است.

باید، باید - باید - "باید" بنویسم.

2010-04-17T12:06:00.017+10:00

****

فروردین زیبای من - فروردین همیشه زیبای من - فروردین سبز من، فروردین شیراز من.

انگار از خوش‌اقبالی ماست... همه‌ی گل‌های خانه‌ی ما پاییزی است! که انگار که بهار ایران را دوست دارند... پاییز اینجاست و با هوای هنوز دل‌نواز ملبورن مهربان و انگار بهار است - نوروز! همه‌ی گل‌ها باز و شاد شده‌اند...

دخترک چه زیبا می‌خواند... بخوان زیبا رو

coming back from Paris on the train

...

the last time ... I saw you

دیشب توی قطار شهری ملبورن

سرشار از نمایشگاه Ron Mueck

و لودگی دلقکی "ناز" و دوست داشتنی...

حتا کودک پستانک‌به‌دهان کنار دستم که کف میدان نشسته بودیم را می‌خنداند!

از ته دل می‌خندید! از ته دل!

خوشبختی تو دلقک - زندگی می‌کنی - که قدرت نداری و باید مردم را بخندانی... و چقدر بدبختید رهبران جهان! رهبران این دنیا و آن دنیا...

و خوش‌اقبالیم ما... ما همه‌ی مردم. حتا به این کودک نمی‌توانم بگویم کجا بنشین... بخند، نخند...

و نمی‌دانید شما رهبران جهان.

دیشب توی قطار شهری ملبورن

ناگاه یاد باغ پویا افتادم

آه! دلم برایش تنگ شده... از احساس گرمی و خیسی چشم‌ها جا خوردم!

بخوان دخترک... بخوان زیبا رو...

با پیانو و گیتار بخوان که ما بدانیم که چقدر خوشبختیم که از تو سرشار می‌شویم

و کاش شما می‌دانستید چقدر بدبختید رهبران جهان - که خوشید که فکر کنید ما درمانده‌ایم - چقدر بداقبالید در این دنیا که پالایشگاه دارید...

I saw you... the last time....

لب‌هایم بر لب‌های شهره - می‌گویم "بغض وبلاگی‌ام ترکیده‌ است... گریه کنم دیگر نمی‌نویسم، از آغوشم برو..."

بنواز - سیم‌های گیتار را بنواز... با جانت بنواز تا "ما که بی‌شماریم" - ما که مردمانیم به یادمان بماند که خوش‌اقبالیم که رهبران جهان نیستیم... ما همگی سراسر جهان! ما کرور کرور مردمان بی‌قدرت جهان.

چه می‌دانید ترکیب پیانو و گیتار و نوش و گل‌های خوش‌بوی باغچه چیست... بدبخت بمانید... برده‌های قدرت.

و ما و همه‌ی ما و همه‌ی بی‌شمار انسان‌های جهان که به روزگار و روزمرگی و درماندگی‌های "خودمان" مشغولیم و با جامی و یک آهنگ سرشار می‌شویم، سیم‌های دلمان نازک است... زود نواخته می‌شوند چون که رهبر جهان نیستیم. خوشبخت ماییم نه شما که خواب و روزگار ندارید در فکر درماندگی دیگران! و پایانی ندارد... بی‌پایانست - سرشار نخواهید شد - بداقبالید - و ما مردمان هرگاه که درمانده‌ایم، در فکر خودمانیم - نه بیچارگی دیگران!

گوش کنید با من گوش کنید که بدانید چه می‌گویم! لذت نمی‌برید؟ خوش‌اقبالیم ما! بهار ما را می‌نوازد حتا پاییز...

بخوان دخترک زیبا رو... بخوان به شادباش خوش‌اقبالی ما که رهبران جهان نیستم.

حال از آن ماست.

بخوان!

2009-11-23T09:34:00.000+11:00

Do not seek too much fame,

but do not seek obscurity.

Be proud.

But do not remind the world of your

deeds.

Excel when you must,

but do not excel the world.
Many heroes are not yet born, many
have already died.
To be alive to hear this song is a victory.

West African Song

آب، پرواز، آزادی

2009-11-09T16:00:00.005+11:00

روز گرمی‌ست. از پنجره بیرون را می بینم. تشنه‌ام است. لیوان آب خنکی برای خودم می‌ریزم. باغچه‌ی زیبایی داریم و چند گنجشککی را می‌بینم که نفس زنان زیر درخت می‌نشینند و چندین بار همه سو را نگاه می‌کنند. به خودم که می‌آیم می بینم لیوان آب را در هوا نگه داشته‌ام و به نوک‌های باز این پرندگان کوچک خیره مانده‌ام. با خودم فکر می‌کنم که نباید لذت آب دادن به گنجشککان را در این روز گرم از دست داد. جرعه‌ای آب می‌نوشم و بلند می‌شوم.

ظرف سفالین‌ آب را در باغچه زیر درخت، جایی که بتوانم آب نوشیدنشان را خوب ببینم می‌گذارم و به اتاق برمی‌گردم. چندی می‌گذرد تا متوجه ظرف آب می‌شوند. يکی‌شان مي‌آید. نزدیک ظرف آب می‌نشیند و با همان شوخ و شنگی گنجشکان همه جا را ور‌انداز می‌کند. لب ظرف آب می‌نشیند و بی‌آن‌که آبی بنوشد، دوباره و چندباره همه جا را نگاه می‌کند. از ذهنم می‌گذرد که عجب گنجشکان شاد و پرشیطنت‌اند. در فکر و خیال، دستم را بر سرم می‌کشم و از گریز گنجشکک آب‌ننوشیده به خودم می‌آیم که به! ما را باش! نگران جانش است طفلک! از کوچک‌ترین تکان بی‌خطر من از پشت پنجره، گریخت و رفت...

پرواز و آزادی، آرزوهای همیشگی انسان‌اند و هریک دیگری را به خاطر می‌آورند... این پرندگان کوچک را ببین! به اندازه‌ی انگشتی از من وزن ندارند و تا کجا می‌پرند! هنوز چند متری پنچره نشسته‌ام. سرم را بر‌می‌گردانم. گنجشک دیگری می‌‌پرد، شاید هم‌او بود که باز آمده بود برای قطره‌ای آب، بهای آزادی‌تان را می‌دهید، پرواز گوارای وجودتان.

بی‌حرکت می‌مانم، یکی شان دارد آب می‌نوشد.

از کنار رودخانه

2009-11-09T15:21:00.002+11:00

دوستی راهِ آبی به باغم کشیده است؛ بخوانیدش.

من

2009-10-28T14:51:00.000+11:00

چرا نمی‌نویسم؟

عروس من

2009-10-22T14:09:00.001+11:00

امروز، یک دهه از زندگی من با انسانی زیبا می‌گذرد.

2009-07-12T21:44:00.001+10:00

جوانه‌ی امید

2009-07-01T12:07:00.012+10:00

جوانه‌ی امید را برای همین روزها گذاشته‌اند که در دلت بکاری
و به آفتاب بگویی بر دلم بتاب
حتا آب اشک و خون دلم سیرابش کن
جوانه‌ی امید را برای همین روزها گذاشته‌اند...

آن قدر این روزها تن و جانم در ایران بوده است و
آن قدر رنج و درد و اشک بسیاری از مردمان نجیبش را حس کرده‌ام
که گاه هاج و واج و آشفته دور و برم را می‌نگرم که کجا هستم...

جوانه‌ی امید را برای همین روزها گذاشته‌اند که در دلت بکاری
و به آفتاب بگویی بر دلم بتاب
و چه خوش‌اقبالیم که آفتاب همیشگی‌ست -

کیست که نداند ابرها خواهند رفت؟
و به آفتاب سلامی دوباره خواهیم داد.

جوانه‌ی امید را برای همین روزها گذاشته‌اند،
که در دلت بکاری، که برکشد و دوباره سبزت کند.

!نشاید که نامت نهند آدمی

2009-06-17T22:06:00.006+10:00

بنی آدم اعضای یکدیگرند

که در آفرینش ز یک گوهرند

چو عضوی به درد آورد روزگار

دگر عضوها را نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی‌غمی

!نشاید که نامت نهند آدمی

!نشاید

!که نامت

!نهند آدمی

!نشاید

رای ندادن = رای به احمدی نژاد

2009-05-14T14:39:00.001+10:00

۱۷اردیبهشت

2009-05-07T10:19:00.005+10:00

زنده بدم زنده شدم دولت عشق آمد و من دولت عشقنده شدم.

گپ

2009-05-01T10:47:00.005+10:00

{ویس پلیز}

نمی‌دونم به لهجه‌ی کجایی به شهره گفتم: ویس بینم (وایسا ببینم)!

گفت: اه هیچ دقت کردی این "ویس" چقدر شبیه wait هست؟

{چوپون؟}

به خودم می‌گم حالا ما یه زری زدیم گفتیم آقا دروغ سیزده بود گفتم نمی‌نویسم ولی حالا مگه می‌نویسم؟ آخه به منم می‌گن بلاگر؟ بعد می‌گم خب فرض می‌کنم "وبلاگ‌دار"! خوشم نمی‌اد می‌گم آهان همون باغبون! یا چوپون؟ از ذهنم می‌گذره که چقدر دلم می‌خواست چوپون بودم بعد می‌گم جدی؟؟ یادم می‌افته یه بار برادرم پیام می‌گفت من دلم می‌خواست توی کوه زندگی می‌کردم... منظورش این بود که مثلا دور از شهر و اینا... بعد بی‌درنگ گفت البته اگر کامپیوتر و کتاب و اینترنت و اینا داشتم! بهش گفتم معلوم شد چقدر دلت می‌خواد توی کوه زندگی کنی!

هیج دقت کردید چقدر خواسته‌های آدما این جوری هستن؟

{آب هندونه}

من دلم می‌خواد جای این که هندونه بذارن زیر بغلم، آبشو بگیرن بدن بخورم.

2009-04-20T17:03:00.002+10:00

Of those who say nothing, few are silent.

Thomas Neill

زایش زبانی نوزادیان

2009-04-14T15:24:00.000+10:00

حسن نوزادیان از خدایگان خلاقیت زبانی است. کسانی که او را از نزدیک می‌شناسند می‌دانند که دایره‌ای از واژه‌ها و اصطلاح‌ها و ضرب‌المثل‌های ویژه‌ به خودش دارد که نوآورانه‌اند همراه با شوخ‌طبعی.

امروز گپ می‌زدیم که پرسید چرا باغ پویا را «آب تو ده» نمی‌کنم؟! :))

!من از احساسات پاک شما دوباره تشکر می‌کنم

2009-04-04T17:55:00.007+11:00

دوستان عزیز! دلم کباب شد!

خودم هم داشتم اون نوشته‌ی یکی مانده به آخر را می‌نوشتم اشکم در آمده بود!

ولی خب فکر کنم این حرف‌های قشنگ و دلگرم‌کننده شما ارزش یه "دروغ سیزده" رو داشت :)

ببخشید سر کار رفتید، شرمنده!

بابا دلتون خوشه‌ ها! دلیل چی کشک کی؟ تازه این باغ ما علف ملف‌ها و درختاش یه چیزی شدن... برای چی درش رو تخته کنیم، مگه الکیه؟ تازه می شه هر از گاهی نشست روی خر و رفت تو فکر... :)

اون عکس بالا هم می‌تونه من باشم، می‌تونه نباشم... هرهر خیلی بامزه بود مگه نه؟ خب برید حال کنید بنده هنوز قراره براتون بنویسم!

> سابقه

خداحافظی - یکی مانده به آخر

2009-04-02T15:32:00.007+11:00

پیشتر هم گفته بودم احساس می‌کنم دیگر خیلی حرفی برای گفتن در این وبلاگ ندارم.
گاهی باید برخی چیزها را تمام کرد حتا اگر دلت نیاید. وقتی مهر پایان بر چیزی بزنی می‌توانی به آغازی دیگر بیندیشی.
-
این نوشته‌ی یکی مانده به آخر باغ پویا خواهد بود. در نوشتار واپسین دلیل‌هایم را برای ننوشتن در اینجا خواهم گفت و کلون در باغ پویا انداخته خواهد شد با همه ی گیاهان و درختان و گل‌ها و میوه‌ها و علف‌ها که هیچ‌کدامشان ر

هرز نمی‌دانم چون لحظات ثبت‌شده‌ی زندگی‌ منند و زیستمشان.

سخنرانی خاتمی در ملبورن فردا عصر در دانشگاه لاتروب

2009-03-25T18:20:00.005+11:00

.اینجا

(آگهی سخنرانی)

من احتمالا می‌رم.

نوروزتان پیروز - و قصه‌ی ماهی‌گلی‌های امسال ما

2009-03-20T13:46:00.007+11:00

یه تنگ شیشه‌ای کوچولو داریم و رفتیم برای سفره‌ی هفت‌سین‌مون یه ماهی گلی* کوچولو خریدیم که بندازیم توش. از توی باراز ویکتوریای ملبورن داشتیم می‌رفتیم بیرون که دیدیم یه نفر ظرف‌های بلورش رو حراج کرده و یه تنگ از اون گنده‌ها که همیشه دلمون می‌خواسته خریدیم ده دلار.
-
حسابی داشت بارون میومد. زودی دویدیم توی ماشین و راه افتادیم. توی خونه وقتی اون ماهی کوچولو رو که به حساب تنگ کوچولو خریده بودیم که جاش تنگ نباشه انداختیم توی تنگ بزرگ من گفتم:
-
بع! شهره خنگ‌بازی درآوردیم که! خب وقتی این تنگ بزرگ رو خریدیم باید برمی‌گشتیم و بازم ماهی می‌گرفتیم این جوری که خیلی خنده‌دار شده!
-
روی اینترنت گشتیم و یه ماهی‌فروشی آکواریومی نزدیک خونه پیدا کردیم که فردا صبح بریم بازم ماهی‌گلی بخریم. رفتیم و دو تای دیگه خریدیم. شهره گفت که آب تنگ کدر شده یه چیزی بگیریم که آب رو شفاف کنه و من گفتم احتمالا اگر ماده‌ای باشه برای ماهی‌ها مضر هست. ماهی‌فروش هم نظرم رو تایید کرد و رسیدیم به فیلتر و پمپ هوا! و خب این که برای فیلتر سنگ‌ریزه‌‌ی کف هم ضروری هست.
-
این طوری شد که ما امسال به جای تنگ آکواریوم می‌ذاریم سر سفره‌ی هفت‌سین! :)
*
امروز آفتاب قشنگی هست هوا هم خوب و بهاری با این که پاییز هست. خوبیش اینه که بهترین هوای ملبورن توی پاییزش هست و می‌شه حس و حال بهاری به خود گرفت و خوش‌دل بود:

نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی

که بسی گل بدمد باز و تو در گل باشی

من نگویم که کنون با که نشین و چه بنوش

که تو خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

چنگ در پرده همین می‌دهدت پند ولی

وعظت آن گاه کند سود که قابل باشی

در چمن هر ورقی دفتر حالی دگر است

حیف باشد که ز کار همه غافل باشی

نقد عمرت ببرد غصه دنیا به گزاف

گر شب و روز در این قصه مشکل باشی

گر چه راهیست پر از بیم ز ما تا بر دوست

رفتن آسان بود ار واقف منزل باشی

حافظا گر مدد از بخت بلندت باشد

صید آن شاهد مطبوع شمایل باشی

_____________________________

* در شیراز به ماهی‌قرمز ماهی‌گلی می‌گویند.

پرده‌برداری از تندیس کورش در ملبورن

2009-03-20T08:45:00.004+11:00

امروز هم‌زمان با فرارسیدن نوروز از تندیس کورش در یکی از محله‌های ملبورن که گروه بیشتری از ایرانیان را در خود جای دارد پرده‌برداری خواهد شد.

این تندیس را "بنیاد فرهنگی ایران" در ملبورن به شهرداری مانینگهام اهدا کرده است. طراح این تندیس استاد هوشنگ سیحون است و به وسیله‌‌ی هنرمند برجسته‌ی استرالیایی Peter Schipperheyn ساخته شده هست.

علاقه‌مندان به حضور درآیین پرده‌برداری دعوت شده‌اند:

City of Manningham Gallery, 699 Doncaster Road, Doncaster, Victoria 3108, Melway Ref: 33 F12, Friday 20th of March 2009, 6pm – 8pm

لحظه تحویل سال ۱۳۸۸ ایرانی در سراسر جهان

2009-03-19T23:18:00.002+11:00

نقشه را ببینید.

چارشنبه‌سوری ملبورن در اس‌‌بی‌اس

2009-03-18T21:59:00.005+11:00

این چند سال هر چی صبر کردم که خبری از چارشنبه‌سوری توی تلویزیون استرالیا بشه، خبری نشد که نشد. فکر کردم خودم دست به کار بشم. یه‌شنبه‌ی قبل زنگ زدم شبکه‌ی اس‌بی‌اس و یه خانوم خوش‌اخلاق که سر هر چیزی هم هی می‌زد زیر خنده گفت که به کجا باید ایمیل بزنم و زدم و برای این که جدی بگیرن از ویکی‌پدیا لینک گذاشتم و مشخصات و شماره تلفنم رو هم دادم.

بعد از ظهر سه‌شبنه وسط ناهار خوردن توی دانشگاه بودم که یه نفر به موبایلم زنگ زد و گفت که از بخش خبری ‌اس‌بی‌اس هست و پرسید چه خبره و حدود نیم ساعت داشتم براش توضیح می‌دادم و این که پارسال چندهزار نفر جمع شده بودن. گفت که برای تهیه‌ی گزارش میان و خواست که من به موقع اونجا باشم که راهنمایی‌شون کنم.

چارشنبه سوری اینجا یه جورایی خیلی خلاصه برگزار می‌شه. 7 تا 10 شب و فقط سه تا آتیش نه چندان بزرگ که باید توی یه صف دور و دراز وایسی و به نوبت تحت مراقبت‌های ویژه‌ از روی آتیش بپری! البته می‌شه حق داد حسابی از آتیش می‌ترسن و دیدید که امسال آتیش چه بلایی سر یه عده از مردم ویکتوریا آورد... البته بساط موسیقی و پایکوبی برپاست که حسابی هم مشتری داره که چون وسط هفته هست نمی‌شه از 10 شب بیشتر بشه.

یاد بچگی بخیر که تا دیرگاهی از شب می‌موندیم توی کوچه و خیابون و همه‌ی زندگی‌مون بوی دود می‌گرفت. تا این که این سال‌های اخیر تفریح یه عده بیشتر به مردم‌‌‌‌آزاری و حماقت شبیه شده. وقتی تفریح چارتا بچه به آتش‌پرستی تفسیر می‌شد و می‌زدن توی سرشون، می‌شد حدس زد که اینا وقتی بزرگ‌بشن بعضی‌هاشون تفریحشون می‌شه ساختن یه چیزایی که بیشتر به بمب دست‌ساز شبیهن و آزار مردم. اینم نتیجه‌ی انکار واقعیت و بی‌برنامگی و به جای فرهنگ‌سازی استقاده به‌جا از داشته‌های یک ملت*.

تا ساعت 6.30 توی دانشگاه کلاس داشتم و نمی‌تونستم سر ساعت هفت توی پارک محل برگزاری برنامه‌ی چارشنبه‌سوری باشم. به گزارشگر اس‌بی‌اس هم گفتم که حتا می‌خواست من قبل از7 خودم رو برسونم و توی راه بودیم که هی زنگ می‌زد که پیدا نمی‌کنم و راهمنایی‌ش کردم.

وقتی رسیدم خودشون از این و اون و اعضای "کانون ایرانیان ویکتوریا" که برگزارکننده‌ی برنامه‌ هستند، پرسیده بودن و به من گفت هر از گاهی سری به ما بزن و سعی کردم اگر کمکی از دستم بر میاد انجام بدم.

امشب گزارش اس‌بی‌اس رو دیدم و طبق انتظار شسته‌رفته و خوب، خوشمان آمد! چارشنبه‌سوری را اس‌بی‌اسی کردیم :)

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* البته اطلاعات من مال چند سال پیش هست اگر اتفاقی مثبتی افتاده بگید ما هم خوشحال بشیم.

چارشنبه سوری ملبورن

2009-03-15T13:37:00.002+11:00

سه شنبه 17 مارس - ساعت 7 تا 10 شب

Ruffey Lake Park - Doncaster East

مراسم اصغر

2009-03-02T19:37:00.005+11:00

.دیدید این آمریکایی‌ها چطور می‌گن مراسم اسکار؟ می‌گن آسکِر

فکر کنم اگر به یه آمریکایی بگن بگو "اصغر" بازم یه چیزی توی همین مایه‌ها در بیاد! بنابراین ما می‌تونیم برای محلی‌سازی این واژه، به جای واژه‌ی منحط اسکار از اصغر استفاده کنیم.

پایانی بر پایان همراه با یک آغاز - یک سه‌گانه

2009-02-28T22:01:00.002+11:00

{یک} آغاز داستان.

داستانی می‌خواستم بنویسم درباره یک پایان که پایانی دیگر رنگ آن را برد و در جدال با پایان‌ها آغازی رخ داد و مرا به خود مشغول کرد و از شتابم بر قصه‌گویی کاست.

خرس قهوه‌ای را که یادتان هست، آخرهای پارسال میلادی بود که ناگهان در جلسه‌ای که کسی نمی‌دانست برای چیست گفت که از شرکت ما می‌رود. ملت بخش ویژن ماتشان برد کمی تا قسمتی من هم. به خودم گفتم تمام شد! - تمامش کردم؛ End of Steve Brown!

بعدش به خودم گفتم زرشک! تازه یاد گرفته بودم با او کار کنم. اما ته دلم از این که چیزی را به پایان برده بودم که در اول دشوار می‌نمود شاد بودم. وارد بخش طراحی روشنایی که شده بودم گاهی در کار کردن با استیو براون احساس درماندگی می‌کردم - ترکیبی از زبان‌نفهمی همراه با فهم توضیحات ناقصش و توقعی که در انجام کاری کامل داشت. بعد از مدتی فهمیدم که بخش بزرگی از مشکل، ویژه‌ی من نیست و همه می‌گویند که نمی‌شود با او خوب ارتباط برقرار کرد.

اندک اندک یاد گرفتم با او کار کنم و دیگر این اواخر از او خوشم هم می‌آمد، با آن که خیلی‌ها سر همین درست برقرار نکردن ارتباط دچار بدفهمی بودند و فکر می‌کردند فردی مغرور و بی‌توجه به دیگران است.

قصه کوتاه، با این که فکر می‌کردم سرانجام بخش طراحی روشنایی بدون او که از شناخته‌شده‌ترین طراحان روشنایی در استرالیا بود چه می‌شود ولی احساس می‌کردم که برگی از زندگی ورق خورده که در فراز و نشیبش تسلیم نشده بودم و خوشحال بودم. همان جلسه ناخودآگاه چند بار در ذهنم تکرار شد؛ - تمامش کردم!

{دو} فرشته‌ی مرگ به سویم می‌آید.

-
یک حسابدار زن، قدبلندتر از آنچه که هست با کفش‌هایی با پاشنه‌‌هایی خیلی بلند. قیافه‌ای شرور - ولی شرور نیست - و لبخندی که دندان‌های نیشش را می‌شود دید. به سویم می‌آید، پویا! پلیز... و با دستش راه را به من نشان می‌دهد، به سوی اتاق شیشه‌ای. لبخندی تلخ و سرد بر چهره دارد، تقصیر او نیست - چاره‌ای ندارد.

آخر پارسال گفته بودند که بحران اقتصادی به ما هم می‌رسد و سعی می‌کنیم که مشکلی نداشته باشیم. ولی تنها یک هفته پس از تعطیلات سال نوی میلادی بود که یک روز عصر گفتند که فردا جلسه‌ی مهمی در شرکت هست و همه باید باشند. سر ساعت 9 صبح جمعه - روز آخر هفته. همه بو برده بودند؛ پس توفان رسید.

گفتتند که به خاطر مشکلات مالی شرکت و لغو بسیاری از پروژه‌ها ساختار سازمانی شرکت بازنگری شده و 50 نفر شغلشان را از دست خواهند داد و حرف‌هایی از این دست. به سر میزهای خودتان برگردید تا خبرتان کنیم. همان خانم حسابدار بود که یکی یکی کارمندها را خبر می‌کرد به یکی از اتاق‌های جلسه که دیوارهایی شیشه‌ای داشت و دو نفر از مدیران بعد از جلسه عذر او را می‌خواستند.

چندمین نفر بودم. دیدم که خانم حسابدار به سمتم می‌آید. نزدیک‌تر که شد نگاهش را در چشمانم و لبخند سردش را دیدم و مطمئن شدم. ناخودآگاه زیر لب گفتم: f**uck! برای درنگی سرد شدم.

فکر می‌کنم تنها برای چند قدم اول بین میز کارم تا اتاق جلسه بود که سنگینی احساس منفی و ناامیدی را روی ذهنم حس کردم و هنوز وارد اتاق نشده بودم که احساس کردم ‌از پس قضیه برآمده‌ام. چیزی بود که پیش آمده بود و باید به فکر بعدش بود - به فکر برگ بعد زندگی.

با لبخند وارد جلسه شدم و به شوخی گفتم نوبت من هم شد. دو مدیری که در اتاق بودند تمام مراتب ابراز ناراحتی و شرمساری و تعریف از کارم و الخ را به جا آوردند و من هم گفتم که می‌فهمم و فکر نمی‌کنم تقصیر آن‌هاست. گفتند که به همه‌ی کسانی که از شرکت می‌روند گفته‌ایم ظرف نیم ساعت بروند که اوضاع زیاد احساساتی نشود و قابل کنترل باشد.

تنها از بخش خودمان خداحافظی کردم و توی خیابان به شهره زنگ زدم و گفتم: عجب هوایی خوبی هست بیرون :) فهمید و گفتم نگران نباش درستش می‌کنم...

انگار که ناامیدی و افسردگی پشت در منتظر بود. به محض این که مجالش می‌دادی می‌خواست با شاخ بیاید تو. انگار که گاهی حتا شاخش در را فشار می‌داد و گاهی می‌شد دیدش...

فکر کردم که ببینم چه دارم. "فرصتی برای تغییر" و "تعطیلاتی ناخواسته" و تصمیم گرفتم که از هر دو نهایت استفاده را ببرم! شروع کردم با دوستانم و کسانی که می‌شناختم تماس بگیرم و خواستم که اگر امکانی در ذهن دارند مرا با خبر کنند و نیز تصمیم گرفتم به کارهای که دوست داشتم بپردازم که هرگز به خاطر کار تمام وقت نشده بود به آن‌ها بپردازم - نکته‌اش این بود، نباید می‌گذاشتم ناامیدی سنگین اخراج از کار چیره شود.

گاهی حس می‌کردم که زیاد از حد به داشتن احساس مثبت دامن زده‌ام! اما بی‌اغراق هفته‌ای بعد از بی‌کار شدنم شد جزو بهترین هفته‌هایی که تا به‌ حال در استرالیا داشته‌ام! یک روز بعد از اخراج یکی از دوستان همکار سابق که فکر می‌کرد بیکاری ممکن مرا افسرده کند زنگ زد و گفت که می‌خواهد مرا به مسابقات تنیس استرالیا دعوت کند با این که بال درآورده بودم گفتم باباجان حال من خوبست نگران نباش راضی به زحمت نیستم، گفت گزینه‌ی دیگری نداری! گفتم چه بهتر از این. این از آغاز هفته و سرتان را درد نیاورم بقیه هفته را هم به ورزش و خوشی و گپ‌وگفت با دوستان و گشتن دنبال کار گذراندم که با کمک دوستی بسیار خوب - که در واقع اولین نفری بود که از بیکاری‌ام آگاهش کرده بودم - ارتباطی با یکی از استادان دانشگاهی در ملبورن برقرار شد و شد روزنه امید و برای من کافیست که - درست یا غلط - از روزنه‌ای نور برای خودم خورشید بسازم!

تنها یک هفته از پایان کار قبلی گذشته بود. دوباره جمعه بود و سرخوش از احتمالی که ایجاد شده بود، بودم که عصر یکی دیگر از دوستانم زنگ زد و گفت که خودش و دوست‌دخترش بلیط مسابقات تنیس دارند و نمی‌توانند بروند پرسید تو و شهره می روید؟ گفتم وه که شمایلت چه نیکوست! گفتم پسر باید برایت بگویم که حالی کرده‌ام این هفته‌ی گذشته کمپرس! پسر خوبی است از جمله رفقای با معرفت بنده در اینجاست اهل شهر پرث استرالیا. یک جفت کفش پاره دارد که به جانش بسته و صورتی همشیه نتراشیده. گفتم دمت گرم این چند روز خوشی گذشته که نگو، گفت هه‌هه تو دیوانه‌ای هستی الکی خوش، همکار که بودیم می‌دیدم از چه چیزهایی خرکیف می‌شدی! خلاصه هفته‌ای در پرانتز تنیس استرالیا و خاطره‌ای خوش از آن ماند.

{سه} ...Survived first days

دو هفته از شروع تدریسم گذشته. در جایی شبیه‌ی آموزشکده‌های ایران وابسته به یکی از دانشگاه‌های ملبورن. از هفته‌ی آینده هم کلاس‌هایی کمک‌درسی خواهم داشت برای دانشجویان لیسانس در همان دانشگاه برای درس استادی استرالیایی که آدم جالبی‌ است. همیشه دقیق نسبت به یک موضوع و گیج نسبت به اطراف. چند روز عجیبی را گذرانده‌ام. ذهن و بدنم بیش از آن‌ که فکر می‌کردم درگیر این کار شده و گاهی نمی‌شد شب‌ها هم خاموشش کرد. برای من که در دانشگاه‌های استرالیا درس نخوانده‌ام و سابقه‌ی تدریس به این معنا نداشته‌ام شروع ناگهان به تدریس هرروزه و تمام‌وقت کاری سنگین بود ولی احساس می‌کنم اندک‌اندک دارم با این کار جور می‌شوم.

چند و چون قصه بماند برای بعد اگر وقت و حوصله‌ای بود ولی همین را بگویم که عجیب‌ترین احساسی که داشتم این بود که با بخشی از جامعه‌ شروع به ارتباط نزدیک کرده بودم که قبلا غیرقابل دسترس می‌نمود. دانشجویان بسیار جوان یا شاید گفت هنوز نوجوان که حتا برای خود جامعه‌ی بومی گاهی رام‌نشدنی به نظر می‌رسند. قبلا برایم جالب بود بدانم چطور باید با این‌ها ارتباط برقرار کرد و حالا بیست و چندتایشان در هر کلاس زیر دست منند، کار روزگار را ببین! البته فکر کنم اگر آدم خودش نخواهد گاهی روزگار می‌تواند چیزی را سرش نیاورد! ;)

...عشق یعنی

2009-02-17T10:02:00.004+11:00

.برای شهره‌ی زندگی‌ام

عشق یعنی این که دلت برای او که یک ساعت پیش دیده‌‌‌ای و سال‌ها با توست آن‌چنان پر بزند که با موسیقی عاشقانه‌ی خالتور، اشکت جاری شود.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

> دل بی‌قرار دارم من!

* خالتور

در ستایش درگیرنبودن با خود

2009-02-02T12:27:00.002+11:00

بعضی آن چه را که "می‌خواهند" در واقع در ژرفای وجود خود نمی‌خواهند؛ یعنی این که ناخودآگاه از چنین خواستنی ناخوشنودند. همچنین، گاهی آن چرا فکر می‌کنند "نمی‌خواهند" در واقع خواستار آنند ولی به ظاهر ترجیح می‌دهند نخواهند. نتیجه این که دچار درگیری با خود می‌شوند و تکلیف خود را نمی‌دانند. خود را و دیگران را سر در گم می‌کنند.

فکر می‌کنم خوبست آدم خود را بکاود و به صمیمتی با خود برسد که بی‌رودربایستی و فارغ از ترس‌ها و خشم‌ها و دیوار‌های درونی و بیرونی، دست‌کم بداند که "واقعا" چه می‌خواهد و چه نمی‌خواهد. نتیجه صمیمیت با خود دستیابی به توانایی صمیمی‌بودن با دیگران است. در گام بعدی آدم می‌تواند تصمیم بگیرد که دوست دارد و می‌خواهد که به سمت خواسته‌هایش برود یا از ناخواسته‌هایش دوری کند یا نه و به آسایش نسبی روانی برسد. حرفم درباره‌ی اهداف زندگی و آرزوها نیست، بیشتر منظورم همین زندگی روزمره هست، چیزی که همین دور و برتان می‌گذرد.

Dedicated to people who don't understand privacy

2009-01-07T17:10:00.004+11:00

When you are breaking others' privacy, and you think they don’t understand, you need to know everybody is sensitive and concerned about it.

Even if they look they don’t care, or you think they didn't get what you did, or they're pretending that they don't see, you need to know you are interfering in a sensitive area people can feel.

-
So, you will lose your respect, you will look like you don't understand good life concepts, and you lose a lot of good things, easy! :)

کشتار کودکان در غزه

2009-01-07T11:50:00.009+11:00

لطفا شک نکنید که اسرائیل در غزه در حال جنایت است و اگر با جمهوری اسلامی مشکل دارید، چاره‌اش را در توجیه حملات اسرائیل به غزه نبینید. و با گرفتن ژست‌های مسخره‌ای مثل این که حماس هم به انداز‌ه‌ی اسرائیل در حال جنایت است احساس انصاف نکنید! اگر با دیدن چهره‌ی کودکان در عکس زیر باز تغییری در حال شما رخ نمی‌دهد فرض کنید کودک خودتان است.

ساده‌ است! ماشین جنگی اسرائیل مردم بی دفاع و کودکان بی‌گناه را در غزه که یکی از پرتراکم ترین مراکز انسانی دنیا شمرده می‌شود به خاک و خون می‌کشد، به هر دلیل! مهم است؟ به گزارش شبکه‌ SBS استرالیا که به نظر من یک شبکه‌ی نسبتا منصف خبری است، در هفت سال گذشته در اثر حملات حماس به اسرائیل تنها 14 نفر کشته شده‌اند حال آن‌که در همین چند روز بیش از 500 نفر در غزه کشته شده‌اند. نمی‌دانم چطور برخی حملات اسرائیل را توجیه می‌کنند وقتی حتا روزنامه‌ی اسرائیلی هاآرتص این جنگ را "احمقانه و نالازم" خوانده‌ است. شرم‌‌‌آور است وقتی می‌بینی که برخی به خاطر دشمنی جمهوری اسلامی با اسرائیل فکر می‌کنند که بهتر است علی‌الحساب این طور فرض کنیم که اسرائیل حق کشتار دارد.

مضحک است وقتی اسرائیل در یک منطقه‌ی پر تراکم انسانی از بمب خوشه‌ای استفاده می‌کند و هم‌زمان ادعای دقت فوق‌العاده در هدف‌گیری دارد! این را هم اضافه کنید که طرفی که آتش‌بس را شکست اسرائیل بوده و نه حماس و در زمانی که دنیا درگیر اخبار انتخاباتی آمریکا بوده، اسرائیل مشغول برنامه‌ریزی این جنگ بوده است.

... آن‌ها که در کودکی‌شان، ترس را با تمام وجدشان تجربه می‌کنند، معلوم نیست در بقیه عمرشان چگونه تاوان این ترس‌ها را خواهند داد.

عکس از AFP

پ.ن. روایت شهیر از بحران غزه را بخوانید.

نظرسنجی

2009-01-05T16:41:00.006+11:00

عرض شود که خواستم ببینم شما چی فکر می‌کنید درباره‌ی گاهی به انگلیسی نوشتن هوس کردم نظرسنجی کنم. بعد که نتیجه مشخص شد بر اساس نتیجه‌ی نظرسنجی هر کاری دلم خواست می‌کنم. لطفا توجه داشته باشید که این یک نظرسنجی هست نه یک رای‌گیری دموکراتیک، فرقش این هست که من درباره‌ی کاری که خودم دارم می‌کنم دارم نظر شما را می پرسم نه درباره‌ی حق و حقوق همه.*

* می‌دونم دارم حرف واضح می‌زنم ولی گاهی بعضی چیزها آدم می‌شنوه که فکر کردم بهتره یادآوری کنم :)

نوزایی هرگزیان

2009-01-04T20:39:00.002+11:00

:آفرینش و نوزایی حسن نوزادیان

و من می دانم که باردیگری نیز خواهد بود، سومین بار، که کار به جوهر سیاه پالوده گردد... و باز زنده خواهم شد و به انتها خواهم رسید...

نوزایی نیلوفر

هرگزیان

گوهر گرانقدر نقد

2009-01-04T19:36:00.004+11:00

.یکم

ظریفی که نامش یادم نیست گفته‌ای دارد با این مضمون:

وحشتناک‌ترین چیز در جامعه‌ای انسانی این است که وقتی درباره‌ی چیزی به قضاوتی می‌رسد، به سختی حاضر به تغییر آن است.
دویم.

هنوز این حرف از گوشه و کنار به گوش می‌رسد که ایرانی‌ها در کار گروهی ضعیفند و احتمالا مدافعان این نگرش، ژن مربوط را جسته‌اند و در ادامه‌اش از کشتی و فوتبال مثال می‌آورند که بفرما؛ در کشتی قهرمانیم و در فوتبال مانده‌ایم و الخ.

سیم.

ایران در والیبال و بسکتبال در رده‌های نوجوانان و جوانان و برزگسالان به مقام‌های قهرمانی و شایسته دست یافته است و فکر می‌کنم کسی نیست که نداند این‌ها نتیجه‌ی چیست: برنامه‌ریزی و آموزش.

چهارم.

قضاوت جامعه برایند قضاوت‌های فردی است و جامعه عادت دارد به قضاوت رایج تن دهد، از همین روست که نقد و آزادی بیان گرانقدر است، چه جامعه را به شنیدن حرف‌های نو وامی‌دارد، غبار و زنگار اندیشه رایج را می‌شوید، قضاوت را محک می‌زند و فکر جامعه را از پوسیدگی می‌رهاند.

Wanna be Nice?

2009-01-04T17:35:00.010+11:00

How about I just blog here in English sometimes? It seems like I'm really not interested to have another blog in English :) and you know what? I have this idea to use Pinglish words in the middle of my wonderful posts. How awesome is that? Yeah I know I'm not the first and only blogger using Pinglish words, even I've seen some genius bloggers their whole blog is in Pinglish, I said to myself wow! kewl! The best one I've seen so far was the one that most of the posts were photos from Google Images and once the intelligent blogger gave up about posting(!) she just said when you don't have anything to say (!:) you should just be quiet! Well I thought how about NOT having a blog? Sounds great!

Ey baba, I just totally forgot about what I wanted to say. Well someone may think so if the post is in English, what's this Pinglish usage then? Isn't it for English speakers or readers or whatever... The answer is: "I DON'T CARE" or if I want to be a little bit nicer, I can say: "Just google it mate!"

Now, I wanna say one of my unique discoveries :)

Question: Wanna be nice? I mean would you like to be counted as a "nice person"

As they say in these bullshit American shows about everything, I've found the "secret".

(Just in parentheses, I don't understands how they advertise a "secret" in TV or magazine about a cream that if you put it on your skin you look few hundred years younger.)

Anyway,

Answer: Just "really" care about others, no pretending required.

See what they want and find a good response.

OK, done. I feel very talkative, bye now.

2009-01-04T16:37:00.006+11:00

زندگی از این نظر شبیه آشپزی ست که آدم بداند ترکیب چیست و چقدر از چه لازم است که بشود لذت برد. چه بیفزاییم؟ تنها احساسی از افشره لازم است یا مزه باید حسابی به دهان بیاید و ترکیب برای کیست؟ برای خود، برای دیگری یا هردو. شاید از همه مهم تر.

سلام بودار

2008-12-23T17:37:00.006+11:00

می‌گم که سلامی چو بوی خوش آشنایی! نه؟

دلم برای نوشتن و باغ پویا و وبلاگ و بلاگری و لاگیدن و اینا تنگ شده! ای بابا آخه به منم می‌گن بلاگر!؟

رفتم روی آمار خوانندگان وبلاگ و دیدم گروهی هستند که میان ببینن خبری شده اینجا یا نه. سمت راست یه جا هست می‌تونید ثبت‌نام کنید و هروقت بنده در و گهرفشانی کردم بی‌زحمت باخبر شوید و از میزان شرمندگی این‌جانب بکاهید. گزینه‌‌ی دیگه‌ای وجود نداره جز این که بگم حالا به هر دلیل که تمایل به خواندن اینجا دارید دمتان گرم و ممنان. می‌دونم تکراریه این حرف و خواهد بود! :) به زودی حرفایی زده است به کله‌ام که فصلی خواهم نبشت... خدایش بیامرزاد ابولفضل بیهقی آدم خوبی بود.

باغ وحش جهانی

2008-11-26T14:19:00.003+11:00

-
-
-
-
-
-
-
-
-
-

چی بگم؟!

چی می‌تونم بگم؟؟

شعر و موسیقی عالی!

خرکیف شدیم رفت پی کارش!!!

کیوسکی‌ها خواهش می‌کنم دمتون گرم!

من زده به کله‌م!

خودتون گیر بیارید گوش کنید!

شرمنده‌م تصمیم گرفتم سی‌دی‌شون رو بخرم، لینک می‌خواید خودتون گیر بیارید!

مو-ومبر

2008-11-13T23:16:00.003+11:00

مو-ومبر *

یعنی moustache در ماه November

سبیل ماه نوامبر، این که ریشه و تاریخچه‌ی قضیه چیه و چی شده که این جوری شده، الان اصلا حسش نیست بشینم براتون توی گوگل و ویکی‌پدیا جستجو کنم و گیج و ویج هم هستم... خودتون بی‌زحمت اگه خیلی کنجکاوید برید ببینید چی پیدا می‌کنید.

عرض شود که فقط اومدم قسمت باحال قضیه رو بگم و برم. نمی‌دونم از کی شروع شده ولی رسم بر این شده که در ماه نوامبر، مردها سبیل می‌ذارن و قیافه‌های نسبتا خنده‌دار درست می‌کنن و با همین قیافه ی خنده‌دار می‌شه سر کار هم رفت و آخر نوامبر برای این سبیلشون خیریه جمع می‌کنن و این خیره اختصاص داده می‌شه به درمان بیماری‌های مردان مثلا سرطان ترموستات :))

چیزی از این قضیه رو که خیلی من دوست دارم اینه که واقعا طراحی این بساط هنرمندی ‌می‌خواد که هم جماعت مردان رو به این سبیل‌بازی واداری و در سرانجامش رو به یه خیریه‌ی درمانی منجر کنی، کلی هم مردم بازی کردن و کار خوب انجام شده... این روزها مردهای شهر خنده‌دار شدن با این سبیل‌های اجق‌وجق... البته این نژادهای اروپایی که طفکلی‌ها سبیل در نمی‌ارن و می‌بینی که بعضی‌هاشون توی ماه نوامبر شاکی می‌شن از این کمبود پشم و پیتال. پشم - هیچ به نفع ما.

درسی هم برای ما، که از هیچ، سود می‌سازند و ما داشته‌هایمان رو دود می‌کنیم. زنده‌باد جماعت عاقل!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* Movember

!بولا

2008-10-28T17:44:00.004+11:00

بولا به زبون فیجیایی یعنی سلام، ویناکا هم یعنی متشکرم. فعلا این دو تا کلمه رو داشته باشید تا بعد. دو روز هست که فیجی هستیم*. توی ناندی فرود اومدیم و بعد از ۴ ساعت رانندگی به سووا رسیدیم. دو تا از دوستامون هم سیدنی زندگی می‌کنن باهامون هستن. دو روز هم سیدنی بودیم و حسن برادر شهره و نسترن و هلیا فسقلی خوش‌زبون رو بعد از چند وقتی که اومدن استرالیا دیدیم.

به غیر از اول کار که ساعت ۳ نصفه‌شب که سر آدرس پرسیدن توی سووا نزدیک بود لختمون کنن و با ماشین پا گذاشتیم به فرار، کلا از ملت فیجی خوشم اومده، آدمای باحال و گرمی هستن و هی بولابولا می‌کنن (مورت بولابولا نه گولاگولا!).

البته شهره توی Lonley Planet خونده بود که حواستون در جاهای خلوت شهر در شب جمع باشه ولی بعد از این قضیه یادش افتاد که بهمون بگه! :)

شرمنده‌ام ولی نشستم توی بالکن این هتل کوچولویی که هستیم رو به یه منظره شاهکار استوایی و عجب هوای نازی. البته لپ‌تاپ این رفیقمون الان اشغال هست و چون هوس نوشتن کردم با موبایلم دارم پینگلیش می‌نویسم که بعد پاکنویس کنم (که الان دارم می‌کنم)

این سووا شهر باحالیه، خیلی تر و تمیز نیس ولی یه جورایی مرتبه. کلا خوشم اومده ازش البته هنر نکردم خب خیلی بهم خوش گذشته توی این شهر. مردمش هم مثل بچه ی آدم رانندگی می کنن.

امروز من و شهره رفتیم موزه ی فیجی و چیزای جالبی توش بود. از همش خفن تر وسایل آدم خوری بود :) قراره یه جاهایی که قبیله های آدم خوار بودن بریم شاید بعدا که دیدیمتون گفتیم ما رو که خوردن! - یکی دو تا دوست فیجیایی هم پیدا کردیم که ما رو گردوندن توی سووا. دیشب جشن دیوالی بود که نوروز هندی هاست و رفتیم خونه ی یه دوست هندی اون دوست فیجیایی و همه جا رو چراغونی کرده بودن و مردم محل هم مشغول فشفشه بازی بودن. آتیش بازی نداشتن ولی یه جورایی شبیه چارشنبه سوری خودمون بود. با شیرینی و غذای هندی ازمون پذیرایی کردن و البته اول از همه با یه نوشیدنی به اسم کاوا که هندی نیست و رسم مردم فیجی هست. خب فعلا من برم بعدا سعی می کنم از اون چیزایی که دیدم و برام جالب بوده بنویسم. موذه!

-
__________________________________________
* این نوشته رو 9 روزپیش نوشتم و هی اینترنت اون هتل کوچولو قطع و وصل شد و دو بار هم همه ی نوشته پرید و و بعدش دیگه وقت نشد الان که توی سیدنی هستم دارم از روی یادداشتم دوباره می نویسم و پستش می کنم.
Bula
Vinaka
Moce بخونید موذه یعنی خداحافط
Suva
Nadi بخونید ناندی

Kava

جدی بگیرید

2008-10-19T21:55:00.007+11:00

فکر کنم بزرگ‌ترین خدمتی که می‌توانید به خودتان بکنید برای آماده شدن برای زندگی در یک کشور دیگر این است که بکوشید زبان کشور هدف مهاجرت را "به خوبی و درست" یاد بگیرید و خود را "واقعی" بیازمایید. برای مثال اگر انگلیسی یاد می‌گیرید حتما به خاطر داشته باشید که گرفتن مدرک آیلتس حتا با نمره‌ی خوب اصلا و به هیچ عنوان کافی نیست. باید تمرین کنید، خیلی زیاد. و اگر مقایسه و آزمونی می‌کنید واقعی و درست باشد.

مثلا اگر با گروهی از دوستان گرد هم می‌آیید که تمرین حرف زدن و بحث کنید اگر در میان آنان سرآمد هستید، یا در کلاس خود - البته مایه‌ی دلگرمی‌ست - بدانید که هنوز با عده‌ای فارسی‌زبان روبه‌رو هستید و محک واقعی و خوبی نیست.

نکته‌ی دیگر این که ممکن است دردسر داشتن و سخت بودن مانع از انجام تمرین واقعی شود ولی بدانید سختی‌ای که خواهید کشید به مراتب و بسیار بسیار کمتر از مرارتی است که درنیافتن منظور طرف مقابل در آن کشور به شما دست خواهد داد بنابراین سختی‌اش را به هنگام آموزش به خود هموار کنید که سپاسگزار خود خواهید شد.

این هم چند تمرین که فکر می‌کنم مفید باشد:

دیدن فیلم با لهجه‌ی همان کشور و کوشش در دریافت حداکثر مطالب
گوش دادن به شبکه‌های رادیویی
خواندن روزنامه و مجله و کوشش در آشنایی با فرهنگ آن کشور
خواندن وبلاگ‌هایی از مردم آن کشور

و سرانجام درهمان کشور روند یادگیری ادامه پیدا خواهد کرد که می‌توانید با روش‌های مناسب مانند "تبادل آموزش زبان" به آن کمک کنید ولی هر چه بستر یادگیری بهتری برای خود بسازید آموختن شما - با کوشش و اعتماد به نفس - در آن کشور تندتر و بهتر خواهد شد. گود لاک!

ABC

2008-10-13T22:33:00.005+11:00

Hey two new cool terms I've learnt from my Malaysian Chinese friend:

ABC: Australian Born Chinese

(Banana: Yellow outside, White inside (another term for ABC

:) ?Cool, isn't it

وودی آلن

2008-10-12T10:48:00.000+11:00

.از وودی آلن بخوانید در وبلاگ میرزا ابراهیم‌خان اسکاف‌الدوله

حکایت

2008-10-08T20:52:00.003+11:00

من به یه قانون تو زندگی‌م رسیدم. اگر آدم به "چیزی" که در پیش رو داره نپردازه، یا مشکلی رو حل نکنه. بعدا به چیزی یا مشکلی از همون گونه برخود می‌کنه اما سخت‌تر!
2

همیشه توی کتاب‌فروشی گشتن برام لذت‌بخش بوده، خیلی زیاد. اما از حسرتی که آدم حس می‌کنه که اه چقدر کتاب هست که نخوندم هیچ‌وقت نمی‌شد گذشت! تا چند سال پیش کتاب‌ها همشون فارسی بودن، اما حالا همه انگلیسی و چقدر کتاب نخونده‌ی فارسی هنوز مونده!

به قول زنده‌یاد عمران صلاحی حالا حکایت ماست!

!وه که چه شود

2008-10-07T21:55:00.004+11:00

!به قول اسدالله میرزا*، وقت وقت سان‌فرانسیسکو رفتنه

______________________

* سریال دایی‌جان ناپلئون :)

نوشتن چون رگبار بهار

2008-10-06T21:04:00.010+11:00

یکم. قلمروی وبی

داشتم به چهره‌نامه (facebook) یه نگاهی می‌نداختم که به فکرم رسید مثلا اگر یه روز بزنه همه‌ی دم و دستگاه این حضرات بترکه آدم خیلی از ارتباط‌های اینترنتی‌ش رو از دست می‌ده، بعد فکر کردم که خب مثلا آدم همه‌ی نشونی‌های ای‌میل دوستاش رو می‌ریزه تو یه فایل و ذخیره می‌کنه. بعد گفتم که اگر قرار به ترکیدن باشه که خب گوگل و قبل و منقل‌شون هم بالاخره امکان ترکیدگی دارن دیگه، اصلا اونا بترکن دیگه اصلا ای‌میل می‌میل می‌خوای چی کار؟ ما می‌مونیم و چارتا دوست مثل مورت و میتی شرتی که همین دو وجبی‌مون زندگی می‌کنن.

دوم. بهارانه

سرکار خانوم دوست به بنده گیر فرموده بودند که بابا زیادی در کار فرهنگ ایرانی! عرض کردم فرهنگ مقوله‌ای است گیرا برای این‌جانب و مال خودمان را هم دوست دارم به‌ویژه زیبایی‌هایش را. حالا آن روز همین دوست می‌فرمایند که در استرالیا بهار شده هفت سین چیده‌ام! فکر کردم همزمان با شهریورماه ایرانی! عارض شدم که اممم آهان... چه جالب!

در ادامه‌ی بهارانه نیز بگویم که دوستی که آن قدر از ادبیات بو برده که اصلا بوی ادبیات می‌دهد و گاه و بی‌گاه در و گهر می‌فشاند - از فردوسی و حافظ و سعدی گرفته تا ایرج میرزا و حرف‌های آبدار آن‌چنانی کوچه و بازار و سر گذر - داشتیم در خیابان همی‌رفتیم که بوی بهار و شنگولی برایشان در هم آمیخت و غزلی از سعدی سر دادند و اشاره کردم که طفلکی این دوست دختر اوزی(aussie) شما احتمالا سر در نیاروند گفت که قبلا برایش ترجمه کرده‌ام، پس آن گاه به زیبایی خواندند و گل از گلمان شکفت:

درخت غنچه برآورد و بلبلان مستند
جهان جوان شد و یاران به عیش بنشستند

-
حریف مجلس ما خود همیشه دل می‌برد
علی الخصوص که پیرایه‌ای بر او بستند

-
کسان که در رمضان چنگ می‌شکستندی
نسیم گل بشنیدند و توبه بشکستند

-
بساط سبزه لگدکوب شد به پای نشاط
ز بس که عارف و عامی به رقص برجستند

-
دو دوست قدر شناسند عهد صحبت را
که مدتی ببریدند و بازپیوستند

-
به در نمی‌رود از خانگه یکی هشیار
که پیش شحنه بگوید که صوفیان مستند

-
یکی درخت گل اندر فضای خلوت ماست
که سروهای چمن پیش قامتش پستند

-
اگر جهان همه دشمن شود به دولت دوست

خبر ندارم از ایشان که در جهان هستند

-
مثال راکب دریاست حال کشته عشق
به ترک بار بگفتند و خویشتن رستند

-
به سرو گفت کسی میوه‌ای نمی‌آری
جواب داد که آزادگان تهی دستند

-
به راه عقل برفتند سعدیا بسیار
که ره به عالم دیوانگان ندانستند

سوم. چغاله بادام

دو دوست استرالیایی داریم که آدم‌های باحالی هستند - بن و ربکا یا به قول خودشون (Ben & Bec )- برنامه‌ی جالبی داریم دوهفته یک بار. بن زبان‌شناسی خوانده و بسیار علاقه‌مند به آموختن زبان دیگران، روسی و فرانسه هم می‌داند. همان بار اول که در یه جمع دوستانه با هم آشنا شدیم فهمید که به کسانی فارسی درس داده‌ایم. گفت قرار بگذاریم بیایید خانه‌ی ما گپ بزنیم و من از شما پذیرایی می‌کنم و‌ آشپزی می‌کنم - آشپز بسیار خوبی هم هست - شما هم فارسی به من یاد بدهید! ما هم گفتیم که خب ما هم برایت آشپزی می‌کنیم در عوض تو پرسش‌های ما را جواب بده، درباره زبان و جامعه و فرهنگ اینجا و از آن جا بود که نشست‌های دوهفتگانه‌ی ما شروع شد به صرف غذاهای ایرانی و هرجایی بن - استرالیا به آن معنا آشپزی بومی ندارد - و قند پارسی و زبان انگلیسی و الخ.

دو جلسه قبل گفتم که بیایید بنویسیم، من دوست دارم جایی انگلیسی بنویسم و انگیزه می‌خواهم، یک وبلاگ گروهی. با اقبال جمع رو به رو شد و این هم خبر وبلاگی:

خانم‌ها وآقایان، Ladies and gentlemen،

چاغاله بادوم!

آن شب" بک" ناخوش‌احول بود و نیامد. گفتم این طور نمی‌شود، باید همین امشب وبلاگ را بسازیم! و سه نفری افتادیم به جان بلاگر و هر ایده و اسمی که می‌آمد کسی گرفته بود. اصلا انگار گروهی در حال گسترش املاک و مستغلات وبی خود هستند! هر چه می‌نوشتیم موجود بود به وبلاگ هم که سر می‌زدیم خبری در آن نبود دریغ از یک کلمه! خلاصه که به پیشنهاد شهره به Green Almond رسیدیم و خوشمزه و بهاری هم هست! حالا ببینیم چه از آب در‌ می‌آید :)

چهارم. خانه‌تکانی

چند وقت پیش - همزمانی‌اش ناخود‌آگاه به نظرم آمد - شروع کردم از بیخ و بن به رفت و روی خانه و شهره هم وا گرفت و گفتم شهره راستی بهار شده نه؟ انگار ناخودآگاه به خانه‌تکانی رسیده‌ایم! اینجا آن قدر تقویم با فصل‌ها مثل تقویم ایرانی همزمان و سازگار نیست و ممکن است از کسی بپرسی بهار کی شروع می شود و نداند... خلاصه که بهار شده با این که این هوای خر ملبورن هنوز گاهی هوس بوران زمستان می‌کند، به روی مبارک نمی‌آوریم ببینیم کی رویش کم می‌شود!

خانه‌ی دلتان تکانی باد!

برای پرهام عزیزم

2008-09-29T20:37:00.009+10:00

.نوشته‌ای برایم که فردا زمان ارائه‌ی پایان نامه‌ات است

همین الان دیدم.

تلفن را برداشته‌ام که به تو زنگ بزنم.

نمی‌گرفت، کلافه‌ام کرد. چند بار این چند روز سعی کرده‌ بودم، اما انگار دارد می‌گیرد...

[~~~~]

با تو حرف زدم. گفتی که چه کرده‌ای و چه برای فردا داری.

پیش چشمم هستی، از همان کودکی‌ات، از نوجوانی‌ات...

از همان زمان که هنوز بچه‌سال بودی و امتحانات ثلث سوم را که تمام می‌کردی از شیراز می‌آمدی پیشم دانشگاه علم و صنعت و در خوابگاه...

شده بود دلخوشی هر ساله‌ات، از پایان خرداد تا اواسط مرداد...

والبته البته دلخوشی من!

ایده‌ی خودت بود که بیایی

ولی دوست داشتم مطمئن باشم که بذر صرف بخشی از عمر برای یادگرفتن و دلنشینی فضای دانشگاه در جانت می‌نشیند و نشست!
همه چیز از جلوی چشمم می‌گذرد.

هر جا بودم همراه من بودی، حتا سر امتحان، حتا در تجمع‌های دانشجویی!

همه توی دانشگاه می‌شناختندت... باهاشان حرف می‌زدی و بزرگ‌تر از سن و سالت می‌دانستندت.

یادت هست تند و تند می‌گفتی که "داری از گرسنگی می‌میری" و هر چه برایت می‌خریدم دیری نمی‌پایید که دوباره داشتی... :)) توی سن رشد بودی و فکر کنم هنوز هم هستی :)

چقدر چقدر دلم می‌خواست فردا می‌بودم و می‌دیدم که از کارت می‌گویی، از هنرت،

که براستی احساس سربلندی به من می‌دهد آنچه از دست‌ و ذهن تو برآمده،

نه تنها به خاطر آن که برادرم هستی، که هنرت را می‌پسندم و سره است و جای بالیدن بسیار دارد.

آرزویم است که دوباره جایی با هم باشیم و از بودن با هم شاد شویم و به آن چه دوست داریم بپردازیم...

دلتنگی از پس نوشته‌ام پیداست اما آنچه من می‌کنم مانند تو همه برای فردایی بهتر است، مرارتش را بردباری شاید :)

زنده باد نامجو، خواننده‌ی نسل ما

2008-09-28T14:51:00.001+10:00

.ببینید

سی‌و‌یکم شهریور، بیست‌و‌یکم سپتامبر و سه‌سالگی

2008-09-21T17:27:00.017+10:00

امروز باغ پویا سه ساله شد. چند گاهی است که فکرم مشغول شده به این که در این جا چه دوست دارم بگویم، شاید با کیفیتی بهتر. و روراست بگویم، فکر می‌کنم حق ندارم زمان دیگران را با تکرار تلف کنم و کسانی که "هنوز" این جا را می‌خوانند شایسته‌ی شاید چیزی بهترند - اگر بشود و بتوانم.

فکر می‌کنم زمانش است که در این جا پوست بیندازم. می‌توانم بگویم پس از مدتی "گیجی و گنگی" کمابیش احساس می‌کنم به نتایجی رسیده‌ام و کامل‌تر که شد - شاید هم نشد! - خواهم گفت. به هر حال هنوز این تجربه برایم ارزشمند است، هرچند بدون این که خواسته باشم با گذر زمان تغییر شکل داده است، شاید مثل هر چیز دیگر.

دیروز انار خریدیم. انار برایم خیلی ایرانی‌ است. انگار از ایران به جاهای دیگر رفته و در فرهنگ و هنر ایرانی هم جایی ویژه دارد. همین نقش اسلیمی کنار صفحه الهامی از انار است.

خوشمزه هم که هست و دوست داشتم نماد سه سالگی باغ پویا باشد که باغی ایرانی است.

دیگراین که خبری وبلاگی هم دارم که به‌زودی برایتان خواهم گفت.

جامتان پر از آب انار باد! - تا بعد.

هشدار امنیتی به کاربران گوگل کروم

2008-09-17T16:22:00.002+10:00

!اینم برای این که وجدانمون راحت باشه

البته غیر از این چندتا اشکال دیگه هم داره...

کارهایی از کیارستمی در ملبورن

2008-09-15T16:52:00.003+10:00

دلمان برای ایران تنگ شده بود رفتیم این نمایشگاه تنگ‌تر شد. شما هم وقت داشتید بروید - نه برای دلتنگی - ارزش دیدن دارد.

correspondences: víctor erice and abbas kiarostami

خوش بود گر محک تجربه آید به میان

2008-09-15T15:29:00.001+10:00

.بعضی‌ها ویترینی هستند از آنچه که نیستند

دوست - معنا - فلسفه

2008-09-10T18:53:00.002+10:00

گفتم نمی‌خوام گیر بدم فقط دارم عمیق فکر می‌کنم همین.

!و نقش فتوشاپ در سیاست

2008-09-10T16:12:00.007+10:00

من چون وقت برای مطالعه‌ی سیاسی ندارم سعی می‌کنم نظر سیاسی ندم ولی مثل همه‌ی کسایی که حالشون از این گاوچرون عوضی به هم می‌خوره دلم می‌خواد اوباما رای بیاره اصلا هم مطمئن نیستم بعدش چی می‌شه گفتم که گفته باشم و چیزی رو هم که در ادامه میاد بنا بر طرفداری از مک‌کین که به نظرم فقط کپی احمقانه‌ی بوش هست نذارید.

عکسی که از سارا پالین (نامزد جمهوری‌خواهان برای معاونت مک‌کین) روی اینترنت خیلی سریع پخش شده:

-

-

و عکس واقعی:

-
انصافا تمیز کار کردن عکس سارا پالین از اصلش بهتر در اومده!

*
منبع:
1
2

Damn you when you are stressed!

2008-09-10T14:49:00.008+10:00

امروز بعد از دو روز آنفولانزای خرکی که نرفته بودم سر کار با این که حالم زیاد رو به راه نبود گفتم بذار بلند شم برم، کار عقبه جناب استیو براون نخواد قولش رو برای تحویل کار جا به جا کنه. توی این بیش از یک سال و نیمی که توی این شرکت کار می‌کنم تجربه‌ی سر کار نرفتن به خاطر مریضی رو نداشتم. خلاصه رسیدم و از همون اولش احساس کردم که تمرکز و انرژی لازم برای کار رو ندارم ولی به روی خودم نیاوردم و به هر زوری بود کار رو تا حدود 90 درصد رسوندم ولی خب لازم بود که هی از خرس قهوه‌ای که امروز بداخلاق می‌زد سوال کنم.

احساس می‌کردم سرم گیج هست و او هم طبق معمول برای هر سوال که مثلا 2 دقیقه توضیح لازمه دو کلمه می‌گفت و از یه جایی به بعد توی دلم می‌گفتم خب مرتیکه تو که می بینی من حالم خوش نیست و حقم هم بوده که نیام سر کار - تا ده روز می‌تونیم sick leave داشته باشیم - لا اقل مثل‌ آدم حرف بزن، انگار نه انگار! فکر کردم حالا من یکی دو روز نیومدم اوقاتش تلخه بعد دیدم رفت بیرون و برگرده همه شروع کردن که بابا این امروز چشه همه‌مون رو به گا داده!

یکی دو نفر هم من رو دیدن گفتن بابا تو چرا بلند شدی اومدی سر کار؟ به نظر می‌رسه حالت خوب نیس. گفتم نه زیاد خوب نیستم ولی از دیروز بهترم. یه خانومی هم که توی بخش اداری هست و کلا هوای کارمندا رو داره منو دید گفت:

you are so brave come to work like this

گفتم جدا؟ این جوری به نظر می‌رسه اینجا؟ گفت پاشو برو خونه. قبلا هی‌ می‌شنیدم که فلانی حالش خوب نیست و نیومده. فکر می‌کردم یعنی این قدر حالش خراب بوده که نمی‌تونسته راه بره...

گفتم کار رو تموم می‌کنم و رفتم یه سوال دیگه بکنم دیدم بقیه اعضای بخش زل زدن به من حتما توی دلشون می‌گفتن تو دیگه عجب خری هستی داری می‌ری دوباره از خرس سوال کنی! رفتم و نتیجه هم واضح در دو دهم ثانیه یه چیزی زیر لب گفت و بعد هم گفت اگر من طراح این بودم فلان می‌کردم و فلان... توی دلم گفتم همین دیگه دیوانه! طراحی صنعتی نخوندی که بدونی این چیزی که می‌گی یعنی مهمل.

دیگه جوش آوردم رفتم یه لیوان آب برای خودم بریزم یکی دیگه از کارمندای بخش اداری که من امروز فهمیدم وظیفه‌شون هست که مراقب کارکنان باشن گفت آخه با این حالت اومدی سر کار؟ گفتم کار عقب بود گفت:

? what the hell

من اگر حالم این طوری باشه هرگز چیزی برام مهمتر نیست. پیش خودم گفتم این هم از تفاوت سیستم معرفتی ایرانی من که امروز زده بود بالا با سیستم شماها!

استیو اومد و گفت دارم می‌رم بیرون جلسه و برمی‌‌گردم که این کار رو بفرستیم. یعنی دردسر! بغل دست آدم باشه گاهی تا بالاخره می‌خوای از زیر لبش بکشی بیرون که چه گهی می‌خوایم بخوریم مکافاته چه برسه که حالا داره می‌ره بیرون و تازه آخر وقت سرو کله‌ش پیدا می‌شه و می‌خوایم کار رو تموم کنیم!

گفتم نه انگار نمی‌شه! هرکی فکر خودشه. رفتم یه نفر رو که کار سه بعدی بلد بود توی یه بخش دیگه پیدا کردم و گفتم من حالم خوب نیس می‌تونی انجام بدی؟ یه کم رنگش پرید فهمید کار برای استیو براون هست. هیچی خلاصه قبول کرد و زنگ زدم به موبایل استیو گفتم من حالم بده دارم می‌رم خونه فلانی کار رو انجام می‌ده. گفت اگر براش کامل توضیح دادی باشه.

عجب بساطی داریم بخدا! هنوزم فکر می‌کنم این استیو براون آدم خوبیه ولی قشنگ می‌رینه به اعصاب خودش و بقیه وقنی که استرس داره!

تقدیم به فدریکو گارسیا لورکا - نگارش دوم

2008-09-09T16:22:00.010+10:00

لورکا شاعر اسپانیایی حرفی با این مضمون دارد که، شرم‌آور است که در ورزش ملی یک کشور یک جاندار این طور به خاک و خون کشیده می‌شود. این کاریکاتور را که یکی از دوستانم برایم فرستاده، می شود تقدیم کرد به لورکا البته اگر جای حباب‌های بالای سر گاو و گاوباز رو عوض کنیم - شاید کردم!

پ.ن. خب من برگشتم. عرض شود که آنفولانزا گرفتم افتادم تو خونه. به خاطر همین هم هست که انگار وقت کردم بلاگم!

این هم نگارش من از کاریکاتور بالا! البته با اجازه‌ی کاریکاتوریست محترم که امضاش خوانا نیس وگرنه حتما می‌گفتم اسمشو. حالا دست کم من این یکی رو یه کم راحت‌تر تقدیم می‌کنم به لورکا.

Unsatisfied

2008-09-09T11:14:00.001+10:00

Suppose a man were wounded by an arrow, and when the surgeon arrived, he said to him, "Don't pull out this arrow until I know who shot it, what tree it comes from, who made it, and what kind of bow was used." Certainly the man would die before he discovered the answers. In the same way, if you say you will not be a monk unless I solve all the questions of the world, you are likely to die unsatisfied.

Buddha

Google Chrome

2008-09-08T19:20:00.001+10:00

ببینید حال کنید:

ِChrome

امیدوارم زودتر یکی یکی از شر این محصولات بی‌ریخت و مسخره‌ی مایکروسافت راحت بشیم.

پیامک

2008-09-07T13:52:00.001+10:00

روی نوکیا E71 کار نکرد. سعی کردم طبق دستورش نصب کنم کسی نظری داشت بگه.

جستجوی خاطرات

2008-09-06T18:33:00.001+10:00

یه

jpg.*

روی کامپیوترتون جستجو کنید کلی خاطره پیدا می‌کنید.

ـــــــــــــــــــــــــــــ

زود میام حرف دارم.

!دوباره شب‌نگاره چشمک زده ستاره

2008-08-27T00:00:00.007+10:00

قضیه اینه که آدم همیشه برای این که راحت تر باشه و آسون‌تر به چیزی برسه، باید بدونه براش توی هر چیزی اصل و فرع چیه.

حالا،

بعضی‌ها که اصلا خودشون رو یادشون می‌ره چه برسه به این که بخوان اصل و فرع رو تمیز بدن و کلا برای بقیه انگار زندگی می‌کنن...

بعضی‌ها هم هستن که اصل و فرع رو تشخیص می‌دن ولی دست آخر خود‌آگاه یا ناخودآگاه تسلیم اصل و فرع‌شناسی بقیه یا جامعه می‌شن... یکی دیگه بهشون گفته چی کار بکن اشتباهی فکر می‌کنن خودشون به این نتیجه رسیدن..

ولی،

یه عده هستن که دنبال اصل و فرع‌های خودشونن... فرمون زندگی‌شون دست خودشونه...*

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

* دیر وقته برم بخوابم تا فردا مرگ نگرفتم سر کار، یه خرده فکر کردم ببینم چیزایی که گفتم رو خودم درست می‌فهمم یا نه یا درسته یا نه دیگه حوصله ندارم خودتون تصمیم بگیرین.

پ.ن. انگار من یه کم زده به کله‌م - البته یه عده هستن می‌گن کی نزده؟ خودمم جزوشونم - همه‌ی پنجره‌ها رو بسته بودم بخوابم یه دفعه به ذهنم رسید عنوان این هم می‌تونه باشه:

دوباره شب‌نوشته چشمک زده فرشته! - البته عرض کنم یه لیوان آب بیشتر نخوردم ضمنا فرشته و ستاره هم شخصیت‌های خیالی هستن. من اونایی رو منظورم بود که تو آسمونا هستن. من جدی جدی برم بخوام تا فردا بیشتر از این فکر نکردم به جای این جفنگیات می‌رفتی می‌خوابیدی. خدافظ.

امروز خورشیدی

2008-08-26T22:22:00.002+10:00

هست

۸۷/۶/۵

راست راستی روز خورشیدی قشنگی هم بود... قدمکی هم زدیم سر صبح روح و احوالمان شادمان گشت

سلام میترا، کجایی؟

2008-08-22T18:04:00.004+10:00

یادم میاد فکر کنم حدود پنج سالم بود با دو تا بچه‌ی همسایه‌مون دوست بودم، میترا و امیر، البته با میترا بیشتر، همسن من هم بود. یه بار چندتا از بچه‌های فامیل اومدن خونه‌مون که مدت زیادی بود ندیده بودمشون و اون قدر ذوق زده شدم که بی‌خود و بی‌جهت و بی‌مقدمه رفتم میترا و امیر رو پیدا کردم و گفتم من دیگه با شما دوست نیستم و با شما قهرم! یادم میاد طفلکیا هاج و واج مونده بودن - و هنوز چهره‌شون توی ذهنم هست - که من راهم رو کشیدم و رفتم!

بعد از مدتی بچه‌های فامیل رفتن و من تازه فهمیدم که چی کار کردم و خودم از کار خودم تعجب کرده بودم! باور کنید هنوز حالت بهت خودم از کار خودم یادم هست و هر وقت بهش فکر می‌کنم خیلی احساس اون روزم زنده می‌شه و همون روز تصمیم گفتم که من دیگه این کار رو نمی‌کنم و رفتم سراغشون رو گفتم که باهاتون دوستم.

حالا وقتی آدمای بزرگسالی رو می‌بینم که هنوز یه جورایی رفتارشون همین هست - البته نسخه‌ی فراخور سن خودشون از این رفتار - همون اندازه که اون روز از کرده‌ی خودم شگفت‌زده شده بودم، تعجب می‌کنم.

ستاره‌های روز بیست مرداد

2008-08-10T10:21:00.006+10:00

...بیست مرداد 78. در چنین امروزی

گفته بودند که اصفهان از بهترین‌ شهرهای دنیاست برای دیدن خورشیدگرفتگی.

و شهره برایم شعر گفته:

برا بار آخر تو قرن بیستم

خورشید می‌گرفت

گفتی همون روز می‌خوام بیام ماهو بگیرم

اون‌وخ رو پشت‌بون

زیر خورشید گرفته

زیر ستاره‌های خوشحال از درخشش تو روز

زیر ماه شگفت‌زده

ازم لب گرفتی

نه که بار اولمون

هنوز ولی غیرقانونی.

و از آن روز دیگه همه می‌دونستن شهره شده شاهزاده خانوم قصه‌های من...

...شاید همه چیز، شاید هیچ، شاید

2008-08-06T18:30:00.004+10:00

،گاهی چیزی در ذهنت

آن قدر به احساسی شگفت بدل می‌شود،

که به جای «گفتنش» بخواهی گنگ و منگ و مست،

در برابر چشمانی:

شاید شگفت‌زده،

شاید بی‌رغبت،

شاید که نبینندت،

و شاید هر چیز دیگر،

نه که برقصی!

که تنها تکانی بخوری،

شاید حتا نامحسوس،

شاید حتا در ذهنت،

شاید در تاریکی،

شاید هیچ!

کاروانسرا

2008-08-06T18:18:00.001+10:00

یکی از دوست‌‌‌هایم که چند وقت پیش رفت ایران. یک دوست ایرلندی هم برگشت ایرلند. دو همکار‌ی که دوست هم بودند از شرکت رفتند، یکی‌ از استرالیا رفت و یکی دیگر هم رفت یه شرکتی دیگر. نتیجه این که در عرض مدت کوتاهی ۴ نفر از آدم‌هایی که از بودن و گپ و گفتگو با آنها شاد می‌شدم، رفتند. هنوز هم دوست‌هایی خوبیم ولی خب دیدار روزانه و گاه به گاه دیگر به سادگی گذشته نیست.

آن قدر این رفتن‌ها با هم و در مدت کمابیش کوتاهی رخ داد که از خودم پرسیدم «چرا؟»

چرا آن‌ها که من دوست داشتم؟

چرا آن‌ها که برای دوستی‌ با آن‌ها وقت گذاشته بودم؟

چرا آن‌‌ها که من را دوست داشتند؟

پاسخ ساده‌اش زود به ذهنم رسید:

به همان دلیل رفتند که آمده بودند. به همان دلیل که دوست هم شده بودیم که مثل هم بودیم که جایی بند نشویم و به تکرار عادت نکنیم. به همین سادگی!

آدم‌ها

2008-07-29T22:32:00.003+10:00

مهندسی سری‌لانکایی در محل کارم هست که به نظرم شباهت زیادی به زنده‌یاد خسرو شکیبایی دارد. روزی به او گفتم که به یکی از هنرپیشگان خوب ایرانی می‌مانی، خوشحالی‌اش را از این که مانند یک هنرپیشه است ابراز کرد و خواست که عکسی از او برایش بفرستم. دید و با لبخندی گفت می‌گویند در دنیا هفت نفر شبیه همند، الان می‌ماند پنج‌تای دیگر...

از آن روزی که خسرو شکیبایی رفت - که دلم سوخت از رفتنش - او را که می‌بینم با احساس عجیبی نگاهش می‌کنم...

مدلی "واقع‌گرایانه" نه "حق‌به‌جانب"

2008-07-29T22:20:00.002+10:00

برای روشن شدن بیشتر مطلب قبل عرض کنم که "جاده‌ی مه‌‌آلود" فقط یک مثال بود، نه این که همه ندیدن‌ها به شرایط وابسته شود. مدل مورد بحث باید واقع‌گرایانه - برای بازسازی شرایط واقعی و دیدن بهترو ساده‌تر آن - باشد تا مدلی حق‌به‌جانب که در واقع نگاشتی از واقعیت نیست و نتیجه‌ی واقعی نخواهد داد. منظورم از مدل سازگار و خوانا همین بود وگرنه که مدلی که واقعیت را ننماید در واقع سازگار با آن چه روی می‌دهد نیست و خوانایی ندارد.

تجسم فیزیکی-دیداری احساس

2008-07-20T23:15:00.003+10:00

چند وقتی است که به یک جور تجسم فیزیکی از برخی احساس‌ها رسیده‌ام که شاید بشود آن را یک مدل دانست. ممکن است شما هم تجربه‌های مشابه داشته باشید.

گاهی این تجسم فیزیکی از احساس به کمک می‌آید که آدم بهتر بتواند وضعیت خودش را بفهمد به بینش بهتری از آن هنگام خود برسد از این روی که در حالت‌هایی که ممکن است "احساس" دچار فراز یا فرود شده باشد، معمولا تحلیل سخت‌تر است و به همین دلیل داشتن مدل می‌تواند کارامد باشد.

مدلی که من دارم این است که کلا تجربه‌ها و احساس‌هایی که دارم به مانند رخدادهایی هستند که در پیمودن یک راه ممکن است روی دهند، به چشم‌اندازهایی که می‌توان دید یا آدم‌هایی که برخورد و شناخت. روش پیمایش هم ممکن است بر اساس سرعت، دویدن، دوچرخه سواری، ماشین یا هرچیزی باشد.

می‌دانید، همان طور که آدم موقع راندن در جاده‌ی مه‌‌آلود اگر ناگهان جاده پیچید، بیشتر به این نتیجه می‌رسد که در آن لحظه چه کند بهتر است و از آن به بعد چه، تا این که به این فکر کند که ای کاش جاده نمی‌پیچید و چرا جاده برای من باید می‌پیچید و مگر من چه کرده و بودم از این دست، می‌شود به رخداد‌های زندگی این گونه نگاه کرد و آموخت.
-

نکته این جاست که مدل باید سازگار و خوانا باشد و همانندسازی‌هایی با نتیجه‌ی مربوط بدهد تا بتوان وقت‌هایی که تحلیل احساس به خاطر داشتن تلاطم سخت است به کمک بیاید.

News Update

2008-07-20T23:01:00.002+10:00

راستش رو بخواید این چیزی رو که الان دارم می‌نویسم دلم نمی‌خواد بنویسم و به نظرم یه کم لوس‌بازی به نظر می‌رسه ولی به این نتیجه رسیدم که بگم در ادامه‌ی مطلب پایین، یه نفر که در ارتباط با اون آدمی بود که حرف مفت زده بود یه ایمیل برام زد که Please accept my apology و قضیه یه جورایی فیصله پیدا کرد و من دیگه غلط بکنم از این حرفا این جا بزنم از بس این و اون احساس بهشون دست داده که من با اونا بودم! برای این که خیالتون راحت بشه اصلا آدم‌های مورد بحث ایرانی نبودن :)

روز جهانی حقیران - از حال بد به حال خوب

2008-07-17T16:58:00.009+10:00

امروز صبح وقتی با رفتار کسی که سعی در تحقیر من داشت رو به رو شدم - و این در ادامه‌ی پدیده‌ی بد دیگری بود که دیروز یا پریروز حالم را بد کرده بود - ، اصلا فکر نمی‌کردم که بتونم حالم رو این قدر که الان خوب هست کنم و البته این ممکن نبود مگر با کمک یک شاهکار آفرینش - فرشته‌ای به اسم شهره - و خوشبخت‌ترین انسان‌ها منم که شریک زندگی اویم.

و این که به توانایی خودم ایمان آوردم از تبدیل حال بد به خوب که وقتی احساس منفی می‌خواد من رو فرا بگیره انگار که سه تا موتور جت توی من روشن می‌شه - ۳ رو نمی‌دونم از کجا آوردم حسش کردم - تا حدی که صداشون رو می‌شنوم و شست و همه چیز رو با خودش برد.

البته از سوخت‌های این موتورهای جت هم تشکر می‌کنم - موسیقی اوهام، موسیقی عبدی، و نعیم برای همون چار خط نوشته‌ش و اون عکس باحالش که قیافه‌ش رو که دیدم صفا کردم. باید معنی اون جور قیافه گرفتن رو بدونید و خط‌های چهره براتون معنی داشته باشه تا بدونید چی می‌گم و یه دوست خوب چینی‌تبار (yy) که اتفاقی حالم رو پرسید. الان دارم فکر می‌کنم چندتا چیز و کس دیگه هم بوده - حالا منم احساس قدردانی‌‌م گل کرده! - بهتره بی‌خیال بشم اونایی که باید بدونن خودشون می‌دونن. از این که از امکان‌هایی که دارم تونستم توی یه روز شلوغ کاری استفاده کنم و حالم رو خوب کنم خوشحالم.

پ.ن.۱

:))

خیلی خنده داره یکی از دوستام ایمیل زده و بعد از کلی احوال‌پرسی و دل‌داری گفته که تو اصلا حق نداری این قدر کنج‌کاوی خواننده رو تحریک کنی و نگی که چی شده و تو چی کار کردی - عجب!! :)))) - عرض شود یه نفر یه چیزی گفت و منم هم گفت فکر می‌کنم جوابت رو می‌دم. بعد هم فکر کردم جوابی لازم نداره چون به ترتیبی خواهد فهمید که حرف ناحقی زده. مبهمه هنوز ولی همین :)

پ.ن.۲

سرکار هما خانوم ممنون که این قدر ایمیل زدی و تا مطمپن نشدی حالم خوبه یقه‌م رو ول نکردی - واللا به خدا نمی‌خواستیم شهر رو به هم بریزیم - طبق معمول اومدیم یه چیزی پروندیم انگار شد تشویش اذهان عمومی

! :)

چارتا پر ینجه علف نعیم‌آباد

2008-07-17T16:45:00.000+10:00

ایول نعیم دیگه انگار می‌خواد بنویسه- البته هیچ بعید نیس زمین و زمون رو در عرض ۳ ثانیه بیخیال شه! - این موجود رو باید از نزدیک ببینید تا بفهمید کیه! - البته می‌دونم خود (...)ش الان داره فکر می‌کنه من دارم بهش لطف می‌کنم که این حرفو می‌زنم ما که خودمون رو جر دادیم نتونستیم حالیش کنیم که بابا مرتیکه تو خودت باحالی لطف چیه آخه (...)! - قبول نکرد که نکرد! نعیم خیلی!...

ویژگی

2008-07-06T20:13:00.006+10:00

.تقدیم به ژیلا ن

-
فکر می‌کنم از مهم‌ترین بخش‌های شخصیت هر فرد داشتن تعریف‌های شخصی از پدیده‌هاست. این تعریف‌های شخصی‌ست که سبک زندگی فرد را می‌سازد و به اندازه متفاوت بودن آن‌ها با تعریف عام، فرد، ویژه می‌شود. اینجا فعلا بحث ارزش‌گذاری روی تعریف‌های عام نیست، که بحث تفاوت است.

آن که تعریفی ویژه از خودش ارائه می‌دهد، داستانی ویژه می‌نویسد، فیلمی ویژه می‌سازد، همه بر پایه‌ی تعریف‌ها و نگرش و بینش دیگرگونه‌ی اوست.

نکته‌ی جالب این که عام گاهی به ستایش ارائه یا ساخته‌ی فرد ویژه می‌پردازد، حال آن که بسیار ممکن است تعریف‌های او را - که بن‌پایه‌ی همان ارائه و ساخته هست - نپسندد یا به تندی و خشونت رد کند.

و برخی این دلیری و بینش را دارند که همیشه تعریف‌هایشان را پیش چشم خود و دیگری داشته باشند و بدانند که چه باشند و چه می‌خواهند باشند.

روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خواستن توانستن است

2008-06-30T18:05:00.003+10:00

گاهی فکر می‌کنم یعنی چه؟؟

چرا من هرچی می‌گم هیچ‌کی هیچ نظری نداره؟؟

یعنی این‌قدر همه با من موافق هستن؟

یا واقعا نظری ندارن؟

یا شاید می‌ترسن بگن؟

یا نمی‌خوان وارد بحث بشن؟

یا تنبلی می‌کنن؟ - فقط جواب این یکی رو می‌دونم که «بله»! بعضی‌ها خودشون بهم گفتن!

یا این قدر حرفای من بدیهی هست که حرفی و نظری نمی‌شه داشت؟

عرض شود که منظورم این نیست که مثل بعضی وبلاگ‌ها درخواست و تمنای کامنت و بازدید کنم و یه چیزی شبیه چت و احوال‌پرسی و تشکر از حضور سبز کسی و «شما هم سر بزنید» پایین هر نوشته اتفاق بیفته...

حرفم اینه که آدم وقتی فقط خودش زیاد حرف بزنه و بقیه فقط تایید کنن یا هیچی نگن - مثل وبلاگ من - این امکان هست که آدم همین‌طور سیخ دماغ خودش رو بگیره و بره و به به و چه چه و شاید یه موقع آدم به خودش بیاد که خیلی خوش موقع نباشه!

یا چه می‌دونم، شاید من از تجربیات خودم می‌گم و چه نظری می‌شه درباره‌شون داشت؟ (حتا اون موقع هم می‌شه فرض کرد که اگر من این کار رو می‌کردم چه فرقی با تجربه‌ی تو داشت) ولی این رو می‌دونم که خیلی موقع‌ها تجربه‌ها رو تحلیل می‌کنم و نتیجه می‌گیرم - درباره‌ی روش تحلیل و نتیجه‌گیری شاید بشه حرف زد...

خیلی احساس نمی‌کنم دارم منسجم درباره‌ی موضوع فکر می‌کنم. الان هوس کردم بیارمش اینجا، ولی دیروز که خودم تنهایی داشتم توی پارکینگ یه مرکز خرید گنده - در حالی که رب گوجه و تی‌شرت و جوراب و موز دستم بود - راه می‌رفتم، یه دفعه این احساس اومد که نکنه یه سره داری مزخرف می‌گی و خودتم حالیت نیست، بقیه رو من جسارت نمی‌کنم! :)

...آی من آفتاب‌پرست

2008-06-28T19:43:00.002+10:00

الان خورشید تابیده توی پنجره‌ی طبقه‌ی هشتم ساختمون رو‌به‌رو و بازتابش صاف افتاده توی طبقه‌ی پنجم و روی صورت تا میز کار من. عجب این آفتاب حال منو خوب می‌کنه. فکر می‌کنم من یه آفتاب‌پرستم... تابش آفتاب همیشه منو به وجد میاره... کاش هر وقت لازمت دارم بودی، آفتاب.

دارم فکر می‌کنم این ایرانی‌هایی که جاهای کم آفتاب و تقریبا بی‌آفتاب هستن چه جوری زندگی می‌کنن؟ کانادا، لندن، سوئد... خود ملت اونجا هم انگار از بی‌آفتابی شاکی‌ان... الان از ذهنم می‌گذره خب چرا چیزی می‌نویسی که شاید یکی از اونجاها بخونه و دلش بگیره... بعد می‌گم خب اگر دل‌گرفتی گاهی هست که زیر این آسمون همه‌ جاش همینه ولی اگر بیشتر از اینه و دلیلش اون ابرهای خورشیدپوش هستن... خب باید آدم کوله‌بارش رو بندازه سر دوشش و بره یه جای دیگه. جایی که بشه یه پر علف بذاری گوشه‌ی لبت و چشمان باز-بسته به فکر و خواب فرو بری و چی بهتر از این؟

دوباره فکر می‌کنم این انگلیسی‌ها که افتادن این ور و اون ور دنیا، خاورمیانه، هندوستان، استرالیا... حتما یه دلیلش هم این بوده که توی اون جزیره‌ی مه‌آلود خورشید زیبا رو کم داشتن. جالب این‌جاست که مردم این جور جاها حتا بعد از سالیان سال و چندین نسل هنوز پی خورشید می‌گردن... از بعضی از انگلیسی‌ها و ایرلندی‌های استرالیا هم شنیدم که اینجا به دنبال آفتاب اومدن...

این کاره نیستم ولی تفسیر پزشکی هم داره، انگار در اثر تابش آفتاب هورمون‌هایی در بدن ترشح می‌شه که آدم رو شادتر می‌کنه.

من که شدیدا آفتاب‌پرستم، به محض این که خورشید به من می‌تابه، خیلی خیلی زود تغییر حالم رو حس می‌کنم، خیلی زود.

شاخ گربه - و شب‌گویه‌های ذهن پریشان

2008-06-23T23:10:00.005+10:00

توی یه کافه چای و قهوه خوردیم. روی دستمال کاغذی‌هاش چاپ شده بود:

!Better to have enjoyed & made a mess than to ever have enjoyed at all
-

تقدیم با مهر به تمامی آنان که از شاخ گربه می‌ترسند. آسّه برو آسّه بیا که گربه شاخت نزنه.

چند روی پیش به دوستی می‌گفتم که من سعی می‌کنم استرالیا برایم بیشتر از خیابان‌های مرتب و خوب و سوپرمارکت Coles باشد. فکر نمی‌کنم اغراق کرده‌ام. واقعا فکر می‌کنم گروهی خودشان آواره‌ کرده‌اند و چیزهایی که به دست آورده‌اند خیلی کمتر از چیزهایی که از دست داده‌اند و از همین‌ها هست که بعد از چند سال خواهی شنید که ای داد و فغان که از آن جا رانده شدیم و از این جا مانده و خروار خروار پند واندرز دارند برای خلایق.

کسی که زندگی مهاجری را برگزیده، خوب است که سبکبالی را تمرین کند نه این که خود را از جایی بکند و به جای دیگر بچسباند و مدام در حسرت چسب قبلی! البته نمی‌دانم نیازی به توضیح است که این حرفم تضادی با شناخت هویت و فرهنگ خود ندارد، چه لزومی به فراموشی داشته‌هاست؟ می‌توان از آن لذت برد و بر آن افزود و یاد گرفت و تجربه کرد.

و مضحک و اندوه‌بار این است که می‌بینی این بی‌تحرکی و کم‌زنده‌بودن‌شان حاصل زنجیر‌های دست‌ساخت خودشان است.

انگار عناصری در فرهنگ بشری هست که راز و رمز بهروزی است. روزگاری در تاریخ در فرهنگ آن گوشه از دنیا که ما از آن جاییم بود که بی‌تعلق باش و بی‌تکلف. آسوده باش و نیک و خود را بنگر و کاری به کار دیگری نداشته باش تا او هم خودش باشد. آن چه ما ادعایش را داریم، انگار در فرهنگ این‌جا عملی‌تر شده و آن قدر در جامعه منتشر شده که دست کم مردم با این حرف‌ها بیگانه نیستند... باز هم نمی‌دانم نیاز به گفتن هست که اصلا منظورم این نیست که تک تک اعضای جامعه‌ی غربی تا جایی که من دیده‌‌ام این قدر وارسته‌اند! البته که هزار جور مزخرف هم هست که دیر یا زود جزو واردات مملکت ما خواهد شد - که سرمایه‌ها پشت این چیزها و مصرفشان است. حرفم این است که این چیز‌ها را اگر کسی بخواهد ببیند می‌شود دید، سخت هم نیست.

دوستی می‌گفت دیگر در خیابان جردن تهران آن قدر بنز و بی ام و آخرین مدل هست که اگر با ماکسیما بروی کسی نگاهت نمی‌کند! آهی از نهادم بر آمد که صد شاخه گل به سر ما! انگار که بازار فخرفروشان و تازه‌به‌دوران رسیدگان خوب داغ است و هر روز بهتر از دیروز.

بلاتکلیفیم، همه‌اش هم تقصیر خودمان نیست، تاریخ و روزگار و دیگران "هم" به سرمان آورده‌اند. نکته این جاست که اگر خودمان نخواهیم ببینیم کجاییم - با همه گرفتاری و بی‌وقتی برای دیدن - کسی نخواهد گفت و هیچ جامعه‌ی در روزگار خوشی دردهایش را نشناخته است.

...آنان که خود را می‌نویسند

2008-06-23T22:57:00.002+10:00

زیر چای را که روشن میکنم
بیست تا مانده است به آمدنت
آب که جوش میآید
ربعی از این دایره کوچک بیشتر نمانده
چای را که دم میکنم با چند پر بهارنارنج تازه
ده تای دیگر میرسی
چای آماده است...

ادامه‌ی شعرش را در وبلاگ خودش بخوانید. یکی از دوستانم که خوب خود را می‌نویسد.

!فرقی نمی‌کنه من فریاد می زنم

2008-06-19T22:36:00.003+10:00

خب. فردا سومین مسابقه‌ی دوستانه‌ی بسکتبال ایران - استرالیا هست. اولی توی پرث بود، دومی توی آدلاید و سومی هم ملبورن که ما و بر و بچ داریم می‌ریم. هر دوتای قبلی رو ایران باخت، برای من مهم نیست فردا هم نتیجه چی بشه، من فقط می‌رم که برای تیم ایران فریاد بزنم و با هر پرتابشون بپرم هوا و حالشو ببرم! :)

می خوایم صورت هامون رو هم رنگ کنیم. جناب پروفسور مرتضا میرغلامی (مورت/مورتون/مش غلام~ مشهدی هست) هم به سفارت سفارش پرچم داده بوده که فرستادن.

از که آموختی؟

2008-06-18T22:19:00.004+10:00

پسری 27 ساله و استرالیایی توی بخشی که من کار می‌کنم تا همین چند روز پیش کار می‌کرد که برای کار چند ماهی کار راهی آمریکا شد. اگر بخواهم دو ویژگی بارز از او را نام ببرم خواهم گفت: دو رو، خودخواه. البته ویژگی‌های خوب هم داشت. آدم باهوشی بود و مستقل و دیوانه‌بازی‌های جالبی داشت. حتا برای آدمی مثبت‌اندیشی مثل من ویژگی‌های منفی‌اش آن قدر بارز بود که دیگر ویژگی‌هایش را می‌پوشاند.

رفتاری کاملا عادی نسبت به او داشتم. او را همان که بود می‌دیدم. زیاد با هم ارتباط مستقیم کاری نداشتیم. اما در همان حد هم خودخواهی و دورویی‌‌اش می‌توانست آزاردهنده باشد اما سعی کردم که خودم باشم و اخلاق آزارنده کسی در احساسم و رفتارم با او تاثیری نداشته باشد. شاید بتوان اسمش را گذاشت برخوردی خنثا و انسانی و برای من که پیش‌فرض رفتارم با هر کسی چه آشنا و چه نا‌آشنا دوستانه است، می‌توان گفت اندکی ثقیل بود ولی انگار روش برخوردم آسوده‌ام می‌کرد. اگر کمکی می‌خواست انجام می‌دادم و کاملا توقع داشتم که اگر چیزی پرسیدم کمکی نکند. نگفته نگذارم که در کل رفتارش خامی کودکی - نه معصومیت - دیده می‌شد.

هم‌زمان از هوش و استقلالش خوشم می‌آمد. اما فکر می‌کردم آن قدر باهوش نیست که بداند دورویی شیوه‌ای مناسب برای زندگی نیست ـ از نگاه من - و اسقلال و خودخواهی‌اش - که بیش از فردگرایی غربی بود - با هم آمیخته بود.

پیش از این برخوردی به این اندازه مستقیم با چنین آدمی نداشتم و رفته رفته درستی روشی که برای رفتار با او برگزیده بودم برایم بیشتر آشکار شد. خوشنود بودم از روشی که پیش گرفته بودم و راه حل خودم.

بخش جالب داستان هنوز مانده! از جایی به بعد خودم را بیشتر در حالت "مشاهده"ی یک" پدیده/گونه‌ای از آدم" دیدم که لزوما بخش‌های منفی‌اش آزارم نمی‌داد که هیچ، یاد هم می‌گرفتم؛ گونه‌ای بررسی. ضمن این که ویژگی‌های جالبی هم داشت.

رفته رفته نوع رابطه عوض شد، تا جایی روزی در آمد و گفت: Hey you are really a cool dude, I like you و از حرفش جا خوردم و توقعش رانداشتم. چون رفتارم همان طور که گفتم آن قدر که دلخواه خودم است به طور کلی دوستانه نبود ولی روراست بودم و انگار همین او را به من نزدیک کرده بود حتا حرف‌های خصوصی‌اش را به من می‌گفت.

رابطه یک سطح نزدیک‌تر شد و به شخصیت واقعی‌اش نزدیک‌تر شدم. هنوز همان بود که بود ولی دورویی‌ای که با همه داشت با من به نحو روشنی کمتر شده بود، حس می‌کردم فکر می‌کند به آن در برابر من نیازی ندارد و نوع خودخواهی‌اش هم تغییر کرد و به رفتار یک دوست خودخواه تبدیل شد که تفاوت بسیار با قبل داشت.

برایم تجربه‌ی جالبی است چون برخورد و چالش و حتا بحث و گفتگویی مستقیم و تند میان من و او رخ نداده بود که هیچ، در واقع هیچ برخورد مستقیمی بر سر آن چه گفتم روی نداده بود ولی حس می‌کردم روشی تازه را یافته‌ام.

روزی که می‌رفت گفت که حیف است که تو را برای مدتی نمی‌بینم. ولی در تماس هستم. من هم واقعا با کمال میل برایش آرزوی موفقیت کردم گفتم کاری داشتی بگو.

در ستایش ساقی‌مسلکان همراه دل

2008-06-17T00:09:00.002+10:00

تقدیم به حسن نوزادیان

به خاطر نامه‌ی پر از مهرش

آنچه حافظ را شیدا کرده - "ساقی، مفهوم ساقی". رندانی هستند که می‌دانند و بلدند و حال دیگری را می فهمند. صدای دل را می‌شنوند و می‌بینند که دل چه می‌خواهد.

لذتشان در همراهی با دل دیگری است - هم‌آوا با دل خود - و گاهی، دیگری است که همراه دل اوست، که خود نیز ساقی‌مسلک است.

ساقی:" ذهنت به کجا می‌رود؟ فکرت کجاست؟ من آن‌جایم! لب باز نکن! آسوده باش، می‌دانم چه می‌خواهی!"

و آسودگی خیال است که از کرشمه‌ی ساقی بر روان جاری می‌شود.

در همدلی ساقی‌مسلکان با هم، جایگاه ساقی، سیال است و بر سر گرد‌هم‌آیی دوستان در چرخ و پرواز است. نوبتی در کار هست و نیست. نمی‌دانند و توقعی هم نیست؛

ساقی: " پیش از آن که بانگ ذهنت به زبان رسد که چه می‌خواهی، دانسته‌ام!"

!دمت گرم خوابگرد

2008-06-13T19:50:00.000+10:00